Zelfverwonding

stoppen

Het kan ook anders

In mijn depressie had ik een manier gevonden om mijn psychische pijn om te zetten. Doormiddel van zelfverwonding. Zo kon ik mijn gevoelens en gedachten verplaatsen. Het litteken dat zich diep vanbinnen bevond bracht ik naar buiten. Het gaf mij een fijn gevoel. Dat dacht ik althans.

Ik deed het vaak. Elke keer dat ik mijzelf eenzaam voelde of niet begrepen greep ik naar mijn mes. Ik had geen besef wat ik mezelf aandeed. In mijn ogen was het oké. Maar dat is het niet. Ik geloofde een hele lange tijd niet in praten. Open en bloot praten over mijn gevoelens. Ik bedacht vaak excuses om een onderwerp niet ter sprake te brengen. Maar dat had een averechts effect. Ik bleef alles opkroppen tot er een moment kwam dat ik niet meer kon. Meestal was dat het moment dat ik aan zelfverwonding deed.

Ik schrijf deze blog zonder vooroordelen. Doe jij aan zelfverwonding dat moet je jezelf niet schuldig voelen. Ik begrijp het. Maar ik wil graag laten zien dat het anders kan.

Breng je gedachten en gevoelens naar buiten. Praat met iemand die je volledig in vertrouwen neemt. Iemand die ook geen vooroordelen heeft. Negeer het gevoel niet.

Ik snijd al een maand niet meer. En het ging gemakkelijker dan verwacht. En het voelt veel fijner. Simpelweg door een signaalplan op te starten. Door te kijken wanneer je in een crisismoment komt met jezelf. Mijn plan bestaat uit vier fasen.

Fase 0: ik ben een vrolijke jongen die sociaal gezind en humoristisch is.

Fase 1: ik krijg een gevoel of gedachten waardoor ik mezelf afzonder.

Fase 2: ik ben humeurig en wordt sarcastisch tegenover anderen.

Fase 3: ik word verbaal agressief en kan niet meer onder mensen komen.

Fase 4: crisis. Ik krijg zelfmoordgedachten en onderga zelfverwonding.

De bedoeling is om een manier te vinden om niet in fase vier te komen. Om geen crisis moment te krijgen. Om op tijd aan te geven aan anderen dat het niet goed met je gaat. Probeer eens voor jezelf op te schrijven welke fases jij hebt en in welke fase je je nu bevind. Het is een kleine tip. Maar een met grote veranderingen.

Terugblikken

op een fijne weekend

Maandag. De nieuwe week is ingezet. Terug wat meer zelfvertrouwen en rust kunnen vinden. De bewogen week laten we achter ons en proberen weer vooruit te kijken.

Het voorbije weekend heb ik veel deelgenomen aan activiteiten. Geprobeerd onder mensen te komen. Om niet in dezelfde spiraal te blijven zitten. Om niet in een depressie te blijven zitten moet je af en toe jezelf buiten sleuren. Hoe moeilijk het ook lijkt te zijn op het moment. Meestal krijg je nadien weer een boost om verder te zetten. Alleen blijven en jezelf opsluiten heeft een averechts effect.

Met zicht op de kathedraal in hartje Antwerpen zat ik zondag van de stralende zon te genieten. Met fijn gezelschap en een koffie in de hand kon ik mijn gedachten verzetten en alles op een rijtje zetten. Al moet ik toegeven dat ik mezelf echt uit mijn luie zetel heb moeten trekken. Het is verleidelijk om lui te blijven en mezelf op af te sluiten van de buitenwereld.

De voorbije dagen heb ik ook enorm genoten van enkele dagen Nederland. De rust opgezocht en geprofiteerd van goed eten, fijn gezelschap en gezellige babbels.

Een productief verlengd weekend en klaar om de nieuwe week met veel enthousiasme in te zetten.

Onzeker

over de toekomst

gesproken vanuit onzekerheid:

Ik bevind mezelf op een ongestoorde plaats. Met zicht op het water en met het geluid van stilte kan ik eindelijk tot rust komen. Het was een bewogen week. Een week  met veel emoties. Gevoelens die ik moeilijk een plaats kon geven.

Mijn voorlaatste traject bespreking  is gepasseerd. Het ging voornamelijke over hoe goed ik bezig ben. De psychologen zien dat ik meer vertrouwen krijg en start aan bepaalde zaken en deze ook afwerk. Dat ik een beeld krijg hoe ik mijn toekomst zie en hier naartoe werk. Mijn ouders en ambulante coach waren ook aanwezig bij deze conversatie. Ook zei spraken vol lof over mijn prestaties van de komende maanden. Mijn moeder vertelde mij dat ik aangenamer in omgang was en ontzettend goed bezig was om mij doelen te bereiken. Het was een gesprek vol positiviteit.

Eens ik thuis arriveerde overspoelde angst mezelf. Wanneer ik eindelijk op mezelf was  liepen de tranen over mijn wangen.  Ik kon het niet aanvaarden dat ik goed bezig was. Mijn hoofd draaide op volle toeren. Het is en blijft moeilijk om in mezelf te geloven. Te erkennen dat ik al ontzettend veel stappen heb ondernomen om te genezen van mijn depressie. De voorbije nachten had ik het enorm moeilijk om mijn slaap te vatten. Mijn hart ging duizend per uur. Gedachten en gevoelens die nog steeds geen plaats hebben. Onzekerheid die nog steeds parten speelt.

Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat ik goed bezig ben en nog steeds tijd heb om aan mezelf te werken. Ik probeer te genieten van het avontuur dat ik afleg.