Huilen

Het is geen taboe

12 juli 2018

Mijn depressie sleept al langer aan dan mijn blog lang is. De pijn en het verdriet. Het is een verslag dat ik graag met jullie wil delen. Je hoeft niet alles te lezen. Maar er staan misschien wel teksten die bij je passen. Waar je jezelf mee kan vergelijken. Voor jullie spreek ik nu in het verleden. Maar het gaat een inspanning zijn om dit online te plaatsen. Toch wil ik het graag. Ik wil mensen helpen die eventueel hetzelfde doorstaan als ik. Ik wil graag taboe’s doorbreken en onderwerpen bespreekbaar maken.

Schrijven is altijd een passie geweest. Maar nooit vanuit mijn eigen gevoel. Nooit met liefde naar mezelf. De confrontatie met mezelf aangaan. Hier in opname is het mijn ventilatievenster geworden. Het helpt. Maar niet altijd. begrijp me niet verkeerd. Regelmatig zit ik vaak alleen met mijn handen in het haar. Hoofd en schouder naar beneden. Mijn wangen die tranen opvangen die vloeien over mijn huid. Kaken die gespannen staan omdat ik niet weet waarheen.

Eertijds was huilen een taboe voor mezelf bij anderen. Zoals ik altijd zei: mensen die huilen tonen hun zwakheid. Ik moet mezelf verbeteren. Ik ben koppig en ik geef niet graag mijn fouten toe. Toch kan ik er nu niet onderuit. Huilen helpt. Je mag laten zien dat je verdriet hebt. Dat de pijn ondraaglijk is. Voor mezelf is het toch nog steeds een opgave om verdriet te tonen aan anderen. Aan mijn therapeuten en mede patiënten of noem het maar vrienden. Mensen die net zoals ik hetzelfde doormaken. Proberen beter te worden. Werken aan zichzelf. De allerlaatste krachten zoeken om een beter beeld te krijgen van zichzelf. Emoties tonen. het is een karwei om het welgemeend te laten zien. Maanden voor mijn opname gebeurde dit enkel op mezelf. Ik huilde de hele dag door. terwijl ik dit typ heb ik ook verdriet. Ik praat vanuit mijn binnenste. ooh, het is zwaar. Woorden hebben weinig emotie maar schrijven vanuit gevoelen doet ontzettend veel pijn. Het voorbije jaar heb ik meer gehuild dan wat anders. Verdriet dat uit het niets op kwam. Wel altijd op mezelf. Nooit bij een ander. Of in een dronken roes bij mijn vriendin. Dan kon ik laten zien waar ik mee zat. Dan was er geen schaamte geen blok voor mijn gevoelens. Niets om trots op te zijn maar ik kan niet terugkeren wat er gebeurd is. En ik wil eerlijk zijn. Ik heb genoeg gelogen om mijn gevoel te verbergen.

om af te sluiten: huilen is een manier om emoties los te laten. Niet om zwakheid te tonen. Het is oké! ik huil ook. En veel.

 

Tekst van tijdelijke aanduiding-2 kopie.png

 

 

 

Auteur: Lars Int Panis

Schrijven is een expressiemiddel dat helpt om mijn gevoelens en gedachten beter weer te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s