Onbegrip

Psychiatrie en zijn taboe

Geschreven om een taboe te doorbreken:

Ik neem plaats aan een tafel. Ik ben omgeven door rust. Ik voel me goed. Ik ben rustig. Om geen armzalige prikkels op te vangen beluister ik muziek. Desondanks mijn rustig gevoel moet er toch iets van mijn hart. Iets waar ik al van in het begin van mijn opname mee zit. Ik zou het graag met jullie hebben over het onbegrip van een depressie en de taboe over de psychiatrie.

Wat is een depressie eigenlijk? Je ziet het niet. Mensen die een been breken zijn meteen werkonbekwaam. Daar wordt niets over gezegd. Die hebben een plaaster en krukken. Bij mensen met een depressie is het anders. Een windel rond mijn hoofd zwachtelen heeft weinig nut want een depressie komt uit het innerlijke voor. Het wordt gevolgd door mentale pijn,verdriet,angst,onrust,boosheid. Emoties die diep verstopt zitten. Maar wanneer geef je aan dat het echt niet meer gaat. Dat je echt je diepte punt hebt bereikt. Dat je niet meer kan meedraaien in de maatschappij. Dat je jezelf moet verwijderen uit de doorsnee draaiende cyclus.

Ik ben uit die tijdkring gestapt. En maar net op tijd. Mensen begrijpen niet dat we vanbuiten heel sterk lijken maar vanbinnen heel fragiel zijn. Ik ben bij mijn huisarts gekomen en heb hem de ernst van de situatie uitgelegd. Ik wil dood. niet meer en niet minder. Ik ben doorverwezen naar een ziekenhuis en na een korte consultatie opgenomen in de psychiatrie. En daar heb ik geen moment spijt van. Het komt erop neer dat je zelf de stap moet zetten om aan te geven dat het niet meer gaat. Wacht niet te lang. Hoe langer de depressie aansleept hoe langer je genezingsproces. Ik spreek uit ervaring. Ik heb er te lang mee gewacht. Ik ben blijven werken tot ik het bos niet meer door de bomen zag.

Psychiatrie. Een woord waar mensen van terugdeinzen. Rechtstreeks beelden van mensen die gefixeerd in bed liggen. Ik kan jullie gerust stellen dat is niet zo. Ik heb een normale kamer. ik heb mezelf nog niet vastgebonden teruggevonden aan het bed. Ik krijg medicatie dat klopt. Maar niet ongewenst. Er wordt hier rustig en verantwoordelijk gehandeld. Ik bevind mezelf op de PAAZ afdeling in Erasmus. Als ik geen therapie√ęn heb mag ik de dienst verlaten. Wij zijn geen vogeltjes die in een kooitje worden gestopt. Wij zijn eerder vrije vogels. We kunnen hier tot rust komen en praten over onze gedachten en gevoelens met ervaren mensen. Ik voel me hier zeer comfortabel en veilig. Eerlijk waar. Mijn grootste angst is dat ik hier weg zou moeten.

Het moet meer bespreekbaar worden gemaakt. Wij mensen hier zijn niet gek. Wij zijn normaal. Enkel afgeweken van ons pad en terug opzoek naar een houvast.

Quote: Liever prettig gestoord. Dan verschrikkelijke gewoontes.

 

Auteur: Lars Int Panis

Schrijven is een expressiemiddel dat helpt om mijn gevoelens en gedachten beter weer te geven.

2 gedachten over “Onbegrip”

  1. Inderdaad wat Lars zegt is waar. Soms naar buiten of naar huis gaan dat is een opgave. En ben je zo blij dat je terug naar je veilige plekje mag gaan en waar je je rust vind. En waar je kan praten met mensen die je verstaan of die gewoon luisteren. Waar ze geen stempel op je voorhoofd plakken of in een kotje plaatsen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s