Terugblikken

Hoe een gevoel hetzelfde kan blijven ondanks de tijd

Geschreven vanuit het verleden:

Mijn psychologe en ik zaten zo-even samen. Vandaag hadden we een ontmoeting. Ik voel me goed in mijn vel vandaag. Ik heb deugdelijk geslapen vannacht. Ik had mijn laptop bij. Ze had iets opgevangen over mijn blog. “Mijn dagboek in de psychiatrie”. Ze had gevraagd of ik het wilde delen. Natuurlijk. Binnenkort gaat hij online dus waarom niet. Zelf was ze er positief over. mijn therapeute merkte mijn perfectionisme op en zoals ze zelf zei mijn talent voor schrijven.

Ik weet niet hoe het onderwerp te pas is gekomen maar op een gegeven moment open ik een document van drie jaar geleden. Een schoolopdracht. Een taak voor godsdienst. We moesten ons zelf voorstellen in een fictief personage. Hoe we onszelf zagen die tijd. Terwijl ik de tekst voorlas aan mijn psychologe haakte ik een aantal keer af. Het viel me op dat er nog niet veel veranderd was met drie jaar geleden. Ik was verbaasd. Mijn gevoelens waren nog steeds hetzelfde.

Ik deel met jullie mijn verhaal:

Daar zat ik dan alleen aan een tafeltje terwijl iedereen aan het knutselen was. Tranen rolde over mijn wangen en vielen neer op het blad waar de leerkracht zich op richtte. Komaan denk na riep de leerkracht hardop! Alle leerlingen in de klas keken op. Leerlingen die de opdracht al veel langer hadden begrepen. Maar ik? Nee ik begreep het nog steeds niet. Ik voelde me een mislukkeling. Deze herinnering heeft me in het eerste leerjaar gemaakt tot wie ik nu ben. Dit moment heeft mij gevormd tot een jongen met veel faalangst. Iemand die veel nadenkt en quasi nooit tevreden is over zichzelf. Ik zal me even voorstellen. Ik ben Thomas. Vooraleer u verder leest wil ik u even zeggen dat u zich niet verplicht moet voelen om mijn verhaal verder te lezen. Ik begrijp het als het je niet interesseert. Maar moest het je toch interesseren dan hoop ik dat je mijn verhaal serieus neemt. Ik kan me enorm hard ergeren aan mensen die anderen persoonlijk willen kwetsen en pijn doen. Dat begrijp ik niet. Ik verzet me de afgelopen jaren enorm hard tegen mensen die zichzelf beter vinden dan anderen. Naar mijn mening is niemand perfect en zal niemand dat ooit zijn. De basiswaarde respect vind ik zeer belangrijk. Als je respect geeft krijg je dit ook zonder twijfel terug. ‘Thomas is altijd bezig met anderen’. Dit kregen mijn ouders vaak te horen. Mijn ouders. Wat een gelukkig koppel. Al zo lang bij elkaar en zo gelukkig. Dat is echte liefde. En deze liefde en warmte heb ik zonder twijfel meegekregen door hen. En graag zou ik ze dan ook delen met anderen. Je zou zeggen wat houd je tegen om voor anderen te zorgen. Deze vraag heb ik al meerder male gehoord. Het antwoord hierop is dat ik mezelf in de weg sta om bepaalde doelen te bereiken. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik vorig jaar helemaal gek werd van mezelf. Vijf dagen voor de proefwerken ging mijn licht uit. Het werd even zwart voor mijn ogen. Ik had het gehad met mezelf en kwam tot de ontdekking dat ik mij helemaal niet graag zag. Proefwerken maken me letterlijk kapot. Het vraagt zo veel van mezelf. Door het feit dat ik zo onzeker ben en zo bang ben om te falen zijn ik en proefwerken zoals water en vuur. Ik denk er niet graag aan terug. Maar ik kan niet ontkennen dat het niets met me doet. Door een lange tijd in therapie te gaan probeer ik nu enorm hard aan mezelf te werken. Ik leer mezelf graag zien en probeer te beseffen dat ik ook kwaliteiten heb. Maar beste lezer ik sta ook heel gelukkig in het leven. Ik heb al meer als twee jaar een vriendin die ik enorm graag zie. Iemand die mijn verhaal begrijpt en mij kan steunen wanneer ik het weer even moeilijk heb met mezelf. En wanneer anderen hun levensverhaal vertellen besef ik dat ik nog lang niet zo een slecht leven hebben en mag durven dromen. Op de dag van vandaag kijk ik vooral naar de toekomst. Een toekomst waar ik de onzekerheid opzijzet en mijn dromen verwezenlijk tot realiteit. En ik ben ervan overtuigd dat dit mij gaat lukken. Want ik ben Thomas. Thomas de doorzetter. Ik hoop dat ik anderen met mijn verhaal kan helpen en ze kan laten inzien dat ze er niet alleen voor staan! Geachte lezer wordt wakker en maak er met mij een geweldige toekomst van. Zodat we elkaar graag kunnen zien en als vrienden door het leven kunnen gaan. En wees trots om wie je bent en om wat je hebt meegemaakt. Wat dat maakt tot wie je nu werkelijk bent. Ik heb mezelf Thomas genoemd. Maar als je me kent dan weet je wie ik echt ben. Als je ooit een luistert oor wilt twijfel dan niet en spreek me aan. Want vergeet niet, ik help graag andere mensen! Ik ben mijn verhaal begonnen met tranen. En sluit dit verhaal ook af met tranen. Maar dan tranen van geluk.Geluk om wie ik ben.

Auteur: Lars Int Panis

Schrijven is een expressiemiddel dat helpt om mijn gevoelens en gedachten beter weer te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s