Sterker dan mezelf

Anderen helpen

Geschreven vanuit een noodzaak:

Het is een noodzaak om nu te schrijven. Deze avond taste iedereen mijn hoogsensitiviteit af. Het werd aangevoeld. Ik voel me niet onrustig maar verward. Laat het mij jullie expliceren.

Hier in de psychiatrie wordt er van ons verwacht dat alles wat we gebruiken van service dat we dat gelijk ook afwassen en proper wegplaatsen. Lijkt logisch toch. Maar voor anderen patiënten lijkt dit een opgave. Maar wie ben ik om te oordelen. Ik voelde mij goed. Dus nam ik de berg afwas op mijn verantwoordelijkheid. Niet dat het moet maar het is niet mijn stijl het zo allemaal achter te laten. Uiteindelijk helpen de begeleiders ons hier al genoeg. Het is een kleine gunst.

Tussen de afwas door komt een vrouw de ruimte binnen. Ik ervaar negativiteit. Ik voelde een intense zwakheid. Ondanks ik me goed voelde. ongeacht probeerde ik mijn grens aan te geven en mijn focus op de vaat te zetten. Toch kwam er een praatje van. Ze huilde. Ondanks haar verdriet bleef ik op zijn Lars doorpraten. Over iets anders. Niet de focus op het probleem leggen. Ik maakte haar aan het lachen. Ik gaf ze geluk. Heil dat ze ongewild zocht. Ik straalde positiviteit uit. Na de afwas verliet ik de ruimte.  Het was weer ordelijk en Fris. Een nieuwe start. Met het verlaten van de situatie was haar zwakheid verdwenen. Er was terug een rust.

Ik wandel naar mijn kamer. Zoals ik al eerder in een blog vertelde moet je een succes vieren. Ik verdiende een sigaret. Terwijl ik de gang doorslenter hoor ik achter mij een mannelijke timbre excuseer zeggen. Hebt u per toeval een oplader voor een ipad. Die van mij kan ik pas morgen ophalen. Ik had er een op reserve liggen. hij straalde rust uit. Maar toch was hij extra gelukkig omdat ik hem kon helpen. Dat voelde ik.

Op mijn buitenplaats rook ik mijn sigaret. Het eren van mijn successen. Muziek in de oren, wind door mijn haar, avondzon op mijn gezicht heerlijk.Plots voel ik een zware druk. er komt een vrouw naast me staan. Geen rokers-type. Ze vroeg aan mij of ik het zag zitten in het Engels te communiceren. Waarom ook niet. Ze vroeg of ik hier al lang in opname was. Ik zei twee maanden. Ze was moe en zwak. Ik kon haar geruststellen dat het normaal was. Haar lichaam moet genezen. Tot rust komen. Ik vertelde haar dat het niet is omdat je de pijn niet ziet dat je hem voelt. Waarop ze begint te huilen. Snik niet vertelde ik haar. En nu spreek ik ook voor mezelf. Iedereen dat hier zit met het hart op de juiste plaats vind zijn weg terug. Ook jij en ik. Mijn grens was bereikt te veel emoties vertelde ik haar. Ze begreep het en zei: God bless you.

Ik hoop het want ik spreek graag voor anderen maar ik hoop dat ik het zelf ook verdien.  Hoogsensitiviteit is een gave. Zoals ik al eerder zei in mijn blog ook een opgave. Nu ben ik vermoeid maar ook voldaan. Hopelijk voelen de anderen zich beter begrepen en geholpen. Net zoals jullie die dit lezen. Het aanvoelen van energie-een kan. Het is geen taboe.

Auteur: Lars Int Panis

Schrijven is een expressiemiddel dat helpt om mijn gevoelens en gedachten beter weer te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s