Een grens te ver

Aanpassingen en veel prikkels

Een stap te ver geschreven:

Je kan een dag maken en een dag breken. Vandaag was het weer de eerste keer weer dat ik in een groepering therapie had. Ik heb drie therapieën bijgewoond. Ik ben ver over mijn grens gegaan. Het voelt aan als een teleurstelling. ik ben afgepeigerd. Ze vertellen allemaal dat je kleine stappen moet nemen. Ik neem precies de voorbije twee maanden gigantische reuze stappen. Ik kan niet bij mensen in groep komen zonder overprikkeld te worden.

Ik had zo-even een gesprek met mijn psychiater. Mijn medicatie die als indien nog stond ingesteld moet nu elke dag verplicht worden ingenomen. Mijn eigen keuze. Zodat mijn prikkels niet in overvloed op mij af komen. Ik deel het met jullie. Ik neem Dipiperon. Vanaf nu vier maal een kwartje op een dag met vier uur ertussen. En Temesta indien nodig. Ook neem ik antidepresiva sinds het begin van mijn opname.

Ik ben overprikkeld geraakt tijdens de derde therapie. Er werd voor de eerste keer therapie fotografie gegeven. We zaten in een groep van vier. De therapeute lichte ons in over het doel van de therapie. Maar dat kwam niet duidelijk over. Ik werd abrupt overladen door emoties en disorde. Een chaos in mijn hoofd. Ik kreeg een angstig gevoel.

Ik kreeg de verantwoordelijkheid om met de groep te brainstormen over het thema fotografie. Over hoe we de therapie gingen aanpakken. Dit maakte mij rustig. Het van mij afschrijven. Net zoals ik nu doe. Het helpt in een depressie. Probeer het eens. Gewoon beginnen schrijven vanuit je hart. Het brainstormen was een goed initiatief. Dat gaf mij een goed gevoel. Alleen de verantwoordelijkheid over pen en papier werd mij te veel. We hebben veel zitten communiceren. Ondertussen heb ik te veel opgevangen en mezelf over de grens getrokken. Mijn grens. En zwaar overprikkeld geworden.

Na de therapie ben ik mijn Dipiperon gaan aanvragen. Toen die nog indien nodig was. Ik werd een klein beetje op mijn plaats gezet. Ze merkte dat ik over mijn grens was gegaan. Ze merkte mijn verwardheid op. Een Lars zonder masker. Gewoonweg leeggezogen. Na het middagmaal heb ik geslapen. Mijn hoofd was moe en dat is nog steeds relevant.

Ik heb veel vragen. Ik ben boos op mezelf. Ik sluit af. Morgen een nieuwe dag. Ik probeer mijn grenzen dan beter te bepalen. De teleurstelling is groot.

Auteur: Lars Int Panis

Schrijven is een expressiemiddel dat helpt om mijn gevoelens en gedachten beter weer te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s