Zelfverwonding

Mentale pijn omzetten in fysieke pijn

Geschreven met intense pijn: 

Ik weet niet hoe ik het ter sprake moet brengen. Voor de eerste maal weet ik niet hoe ik mijn woorden moet neerpennen. Ik heb veel verdriet en schaam me dood. Ik ben een vandaag een schim van mezelf. Ik typ met bibberende handen. Zoals ik eerder al beloofde was de intentie om deze blog eerlijk te maken. Laat me mijn verhaal doen.

Vooraleer u deze blog leest hieronder wil ik u bewust maken van een afbeelding die confronterend kan zijn.

De conversatie met mijn ouders was een gigantische flop. Het was een gesprek met verwijten. Weinig of geen controle over woorden. Zowel langs mijn kant als die van mijn mijn moeder en vader. Halverwege het gesprek heb ik mijn masker opgezet. Het was te confronterend. Alle woorden die in het gesprek gingen waren hard. Zowel voor mijn ouders als voor mij. Halverwege het gesprek ben ik de kamer uitgelopen. Er was geen controle. Ik ben een sigaret gaan roken. Een vaste gewoonte. Nadien is het gesprek nog meer uit de hand gelopen. Het draaide op niets uit. Een vriend hier op de afdeling vertelde mij zopas: te open zijn is naïef. Klopt.

Na de ontmoeting ben ik naar mijn kamer gegaan. Ik wilde de innerlijke pijn verplaatsen. Zoals ik al eerder heb gedaan. De drang was te groot. Ik heb eigenhandig onder invloed van medicatie die mij beheerst moest houden een scheermes gebroken. Zodat ik de mesjes in mijn handen had. Het heeft vijf minuten geduurd vooraleer ik deze in mijn handen had. Onder een grote waas ben ik in mijn linkerarm beginnen snijden. Het voelde fantastisch. Eindelijk had ik de macht of de controle over mijn pijn vanbinnen. Diep in de wonden snijden. Maar verre van de echte pijn die in mijn lichaam zit. Het komt nog niet eens in de buurt. Amy, je woorden zijn herkenbaar

Daar was ineens mijn psychologe in mijn kamer. Tranen waren er eerst niet. Enkel haat naar mezelf. Ik had de ballen niet om de alarmbel in te duwen. Ik durfde niet. Ik heb via mijn telefoon gebeld naar de afdeling. Nog geen vijf meter afstand zat ik van de balie. Ze hebben mij  mij mentaal ondersteund en eerste zorg toegediend. De wonde heb ik zelf ontsmet. Ik wilde dat ik het zelf liet branden. Ik had pijn. Niet van de wonde maar van eigen leed.

37389941_10212148945374913_1664574705106944000_n.jpg
Ik was mij niet bewust van het moment. Ik wilde zelfs foto’s nemen van mijn pijn. Begrijp me niet verkeerd ik ben er niet trots op!

Daar zat ik dan opeens in Stuivenberg. overgebracht met de ambulance. In het bijzonder wil ik mijn ambulancier bedanken voor de mentale steun. Hij vertelde dat hij ooit ook in een diep dal heeft gezeten. Ik ben in Stuivenberg met ontzettend veel liefde onthaald dat moet ik bekennen. Onwijs veel respect voor de zorg die ik daar gekregen heb. De persoon die mijn letsel genaaid heeft had enorm veel empathie. Het deed allemaal geen zeer. Het deed mij er niet toe.

Het is ironisch om mee te geven maar zelfverwonding of zelfdoding is geen oplossing. Het is een moment dat even de pijn wegneemt maar je nadien nog neerslachtiger doet voelen. Zelfmoordlijn 1813

 

Auteur: Lars Int Panis

Schrijven is een expressiemiddel dat helpt om mijn gevoelens en gedachten beter weer te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s