Ik ben niet zwak

Ik ben zacht

Geschreven vanuit mijn emotie: 

Ik bevind mezelf in een moment dat ik me zou willen terugtrekken uit mijn situatie. Ik ben er klaar mee. Laat de depressie maar zegevieren. Ondanks ik deze woorden uitspreek weet ik dat dit geen uitweg is. Het is een stadium dat ik moet doorstaan. Het is nu of nooit. Ik moet een balans vinden tussen grenzen aangeven zowel fysiek als mentaal. Maar het lijkt in theorie makkelijker gezegd dan in praktijk. 

En die grens heb ik gisteren lichtjes overschreden. Ik ben een therapie ontvlucht die te confronterend was. gesprekken waar ik veel herkenning uithaalde. Emoties kwamen naar boven en had geen beheersing over mijn gedachten en die van de andere. Om het positieve uit het negatieve te halen ik heb mijn begrenzing in de therapie op tijd aangegeven.

Het ging als volgt: mijn excuses, ik ben overprikkeld en ik moet de ruimte NU verlaten. Het wordt geapprecieerd  door de therapeuten ze dwingen je niet tot het uiterste je kan zelf aangeven wanneer je het dieptepunt of de confrontatie met jezelf hebt bereikt.

Toen ik de ruimte uitgelopen was kwam mijn lichaam in confrontatie met veel emoties. Dan spreken we vooral over verdriet en angst. Deze twee gevoelens worden nogal snel omgezet in agressie een soort van verdediging voor mezelf wanneer ik geen blijf weet met mijn getroffenheid. Mijn angsten.

Krachtig loop ik over de gang. Mijn spieren zijn gespannen en mijn hoofd is zwaar. Ik bereik ik de rokersruimte voor ik mezelf een sigaret kan aansteken knal ik met mijn gebaalde vuist een vijftal keer tegen de muur. Ik schreeuw alle kracht die zich in mijn lichaam bevind uit. VERDOMME! Het was geen zelfverwonding dit was eerder een manier om die opgekropte gevoelens naar buiten te brengen. De bom die ontplofte.

Ik worstel er al als kind mee om mijn gevoelens van verdriet en angst niet te laten zien. Mezelf in toom houden tot het niet meer gaat. Tot ik uitbarst met de gevolgen van dien. Zoals ik al eerder vermeld heb in mijn blogs kan ik moeilijk verdriet tonen op een rustige manier.

Ik ben eraan aan het werken maar zelfs na bijna drie maand opname heb ik er nog steeds weinig of geen controle over. Ik schaam me en het doet me veel verdriet.

IK WORD NIET GEZIEN ZOALS IK BEN

GRENZEN AANGEVEN (1).png

OPBOKSEN TEGEN MEZELF

 

Auteur: Lars Int Panis

Schrijven is een expressiemiddel dat helpt om mijn gevoelens en gedachten beter weer te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s