Retrospectie

Van gedachte naar daad

Geschreven vanuit het verleden: 

Het was een zonnige zaterdag 19 mei. Een doodgewone zaterdag zoals elke andere. De trouw van Prins Harry en Meghan Markle vond die dag plaats. Een spektakel dat werd uitgezonden op de televisie. Feest!

 Een dag dat mijn wereld letterlijk instortte.

Op een gegeven moment werd alles zwart voor mijn ogen. Een kortsluiting in mijn brein.

kortsluiting in het brein mijn crash

Ik had mijn werkend weekend. Al schreeuwend liep ik de trap op om mij te gaan klaarmaken. Tranen liepen als watervallen over mijn gelaat. Mijn hoofd stond op ontploffen en fysiek was ik totaal afgepeigerd. Toch moest ik de tijd in het oog houden want ik had nog maar twee uur om mezelf volledig klaar te maken. Ik kom de badkamer binnen en zet mezelf neer tegen de kast en stel mezelf een vraag. Een vraag die al meerdere maanden in mijn hoofd rondspookte. Ben ik gelukkig om wie ik ben? Is dit het leven dat ik wil leiden? NEE. Dat was een kort maar krachtig antwoord. Dus wat had mijn leven nog voor zin. Opdat moment heb ik gekozen om mijn leven te beëindigen. Ik wilde mij ophangen met het touw van de kamerjas. Zonder afscheidsbrief. Ik zag mijn levenloos lichaam al hangen aan de deurklink. Gewoon verdwijnen van de wereld. Wat een gelukzalig gevoel. Geen zorgen,stress,druk… Niets! Gewoon verdwijnen. 1813

Toch kwam er een engeltje op mijn schouder zitten die zei: Lars zoek hulp. Laat jezelf opnemen. Het is tijd om aan jezelf te gaan werken. Je hebt genoeg gedaan voor anderen nu is het tijd om aan jezelf te werken. Zelfs nu tijdens het schrijven vloeien er tranen… Zelf beslissen om je leven stop te zetten is moeilijk. Met jezelf zo diep zitten en het niet willen toegeven.

Voor alles is er een oplossing. Maar waar vind je die?

Ondanks mijn gedachten heb ik mijn moeder opgebeld en haar verteld dat ik mezelf iets ging aandoen. Dat ik het niet meer zag zitten. Dat het na zoveel jaar genoeg was geweest om te vechten tegen mijn gedachten en gevoelens.

Mijn moeder en vader zaten in Nederland. Mijn vader bleef bellen om mij te blijven horen. Mezelf aan de praat houden. Ik heb enkele keren opgelegd. Omdat de gedachte om mezelf iets aan te doen sterker was dan hulp te aanvaarden. Ik schaamde mij ook erg aan de telefoon. Daartussen heb ik ook met een van mijn beste vrienden beginnen sturen die bewust was van mijn situatie. Ook hij bleef sturen.

EIGENLIJK HAD IK ER NIET MEER GEWEEST. LIEVER DOOD ALS LEVEND.

Soms nog steeds.. Hier sluit ik ook mee af. Ik heb jullie even kunnen laten meekijken in een situatie waarin zelfs het onmogelijke toch mogelijk is. Hulp is er en ja het kan je leven redden. Net zoals dat van mij. Zit je zelf met zelfmoordgedachten probeer dan een engeltje te vinden en iemand te bereiken om je verhaal bij te doen. Hoe complex de situatie ook is. of je kan steeds het nummer 1813 van de zelfmoordlijn contacteren.

 

Auteur: Lars Int Panis

Schrijven is een expressiemiddel dat helpt om mijn gevoelens en gedachten beter weer te geven.

2 gedachten over “Retrospectie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s