Een onbewuste druk

laat het mij expliceren:

Geschreven vanuit het diepste van mijn hart:

Het is middernacht. Ik kan de slaap niet vatten. Mijn schrijfplek bevind zich buiten. Het is muisstil en duister. Zalig. Schrijven en sigaretten smoren. Het is redelijk fris maar toch aangenaam. Mijn gedachten en gevoelens zijn op de vrije loop. Mijn denkwereld staat niet stil. Een zee van inspiratie.

Ik heb de laatste dagen het gevoel dat mijn teksten moeilijker verstaanbaar zijn geworden. Dat ik minder vanuit mijn sentiment spreek. Wat zeker niet mijn intentie is. Ik weet ook niet of jullie (mijn lezers) dit ook ondervinden. Het doel van mijn blog was en is nog steeds bedoeld als een uitlaatklep voor mezelf. Om een soort van structuur te vinden. Om te kunnen expliceren wat er in mijzelf omgaat en waar ik naar probeer te streven.

Ik wil schrijven vanuit mijn gevoel. Niet vanuit verplichting.

Ik had nooit verwacht dat mijn blog zoveel aandacht ging krijgen. Het beangstigd mezelf een beetje. Een soort van onbewuste druk. Een drang waar ik zelf voor heb gekozen. En waar ik oprecht hooghartig om ben. Dit is niet negatief. want ik krijg enorm veel positieve boodschappen binnen. Personen die kracht, steun, liefde en vooral geholpen worden door mijn blogs. Het ontroerd me en geeft mij ook energie om te blijven doen waar ik mee bezig ben. Ondanks ik zelf een depressie onderga ben ik bereid om via deze weg anderen vooruit te helpen en te ondersteunen waar ik kan.

Ik deel graag mijn emoties met jullie. En deze komen recht uit mijn hart. Zoals ze wel vaker zeggen: de waarheid komt hard aan. Dat klopt maar ik wil het op een zacht en langzaam tempo aankondigen. Eerlijk en waarheidlievend.

Mijn visie: gevoelens en gedachten delen met anderen op een respectvolle en liefdevolle manier. Het willen helpen waar ik kan en via mijn schrijfsels er zijn voor anderen.

Ik ga mezelf even binnen settelen want nu krijg ik het koud. En mijn gezindheid is warm. Ik geef even zelf mijn grens aan. Ik probeer de juiste ballans te vinden. 

Ik ben bang

Ik ben de afgelopen tijd enorm angstig. ik ondervind veel leegtes in mijn lichaam. Zo benoem ik het toch. Niet negatief maar ook niet positief. Het lijkt wel of mijn brein alles blokkeert. Ik ben dan bevreesd wat er mij te wachten staat. Een weerbots of juist een euforisch gevoel… Of niets.

Ik probeer mezelf te scholen door de angst die ik ondervind te koppelen met een positieve gedachten. Door bijvoorbeeld de leegte in mijn lichaam te aanzien als een ontspanning. Proberen recupereren in het moment waar ik mezelf bevind. Mijn lichaam de kans geven om tot rust te komen.

Het lijkt  wel dat je in een depressie altijd neerslachtig moet zijn. Dat je niet mag genieten. Je MAG en MOET jezelf uitleven. Er is niets mis mee. We hebben er niet voor gekozen om depressief te zijn! We moeten enkel de keuze aanvaarden en manieren proberen zoeken om ermee om te gaan. Het is makkelijker gezegd dan gedaan. En ja, ik mag dat zeggen want ik ondervind het.

Ik ga mijn blog afronden. Ik wil mijn lezers bedanken voor jullie liefde en steun. En als jezelf liefde en steun zoekt ben je altijd vrij om je gevoel weer te geven in de reacties.

Bedankt. Veel liefs!

Auteur: Lars Int Panis

Schrijven is een expressiemiddel dat helpt om mijn gevoelens en gedachten beter weer te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s