Het leven vieren

Mee deelnemen aan het leven

Geschreven vanuit een vlotte babbel:

Ik wil het leven vieren inplaats van het aan de zijlijn aanschouwen. Verteld een jongen man die al zittend tegen de branddeur van de hal aanleunt. Ik plaats mezelf naast hem. Niet te intiem. Maar dicht genoeg om te ouwehoeren. Terwijl ik mezelf naast hem plaats merk ik op dat we het zelfde postuur hebben. Ik kan niet babbelen vertelde hij mij. Daar had ik begrip voor. Hij voelde zich angstig en overprikkeld. Net zoals ik. Verward zei hij. Hij voelde zich verward door alle drukte in zijn hoofd. Iets wat ik persoonlijk ook kon beamen. Weinig woorden waren nodig om een bescheiden gesprek te starten. Maar dat blokte hij snel af. Ondanks de korte conversatie zette hij mij aan het peinzen met wat hij laats zei. Ik wil geleidelijk aan ook weer van het leven genieten.

Tijd om een eigen leven te leiden kopie

Zonder dat ik afhankelijk ben van medicatie en therapie. Maar ik moet nog een immens grote weg afleggen. Maar ik ben bereid om dit pad af te lopen. de eindmeet is nog niet inzicht maar ik wil echt beter worden en terug  mee het leven vieren en genieten van de kleine mooie dingen in het leven. Ik sluit deze tekst met een positief gevoel af.

 

Doelen bereiken

De stap durven zetten

Geschreven vanuit een doel:

Helemaal achterin in de gang acht zich een fauteuil. De hal is een eindje stappen. Na wat slenteren bevind ik mezelf in de zetel. Doel bereikt. Richtpunten geven een duidelijk beeld van wat je wilt. Iets wat voor mij moeizaam verloopt in deze opname. Weliswaar omdat ik de controle kwijt ben. Ik las ergens dat je successen niet mocht vergeten vieren. Je moet jezelf belonen. Want doelen zonder actie zijn slechts wensen. Dus beloon ik mezelf met een zachte zetel. Een kleine vergoeding. Een mini stap. De rugleuning voelt aangenaam aan. Mijn voeten liggen uitgebreid op tafel. De gang is stil en brengt me aan het peinzen over wat ik zei in verband met doelen. Het proces waar je naar toe werkt om succesvol te worden. Er schuilt een bangheid in mezelf. Een Bevreesdheid om een bepaald doel niet te bereiken waardoor ik faal.

Mezelf een doel geven in het leven. De doelstelling uitstippelen en plannen. Gaan voor succes. de overwinning vieren.

En zo komen we bij mijn grootste angst. Genaamd faalangst. De vrees dat ik aan iets begin en het niet aankan. En dan spreken we nog niet over de druk die bepaald wordt door anderen. Ik kamp er al mee vanaf dat ik een kind was. Het lijkt wel of ermee geboren ben. Ik wil wel even duidelijk zijn faalangst is geen ziekte of stoornis. Voor mezelf is dit een gevoelig onderwerp. Ik zou zo graag mijn theoretisch rijbewijs willen halen. ik wil echt met de auto kunnen rijden. ik heb er niets op tegen om met de fiets rond te rijden maar een auto is praktischer. Waarom haal ik mijn bewijs dan niet gewoon? dat is een goede vraag. Een thema dat al vaak aanbod is geweest. ik heb angst om op het examen te falen. Het kwetst me ook enorm hard hoeveel druk erop mij wordt gelegd in verband met het rijbewijs. “Ooh” het regent zegt mijn moeder. Dat is jammer dat jij nu met de fiets moet. Als je een rijbewijs had gehad dan was je nu niet nat geweest. Door deze uitspraken wordt mijn angst om te falen alleen maar groter en groter. En ik wil zo graag een rijbewijs. Ik ga stoppen met schrijven. De ontspanning en het succes dat ik daarnet voelde wordt omgezet in angst, pijn en zelfs woede.

 

 

Op hol geslagen

Frustraties en meer

Geschreven vanuit frustratie:

Ik hoop dat deze bewoordingen geen verwarring gaan brengen. Ik ervaar een bijzondere dag vandaag. Voor de eerste maal in een lange periode staat mijn geestelijke arbeid eens stil. Nu is de focus meer gelegd op de fysieke inspanning. Er zit een soort van flow in mezelf. Ik ben al de hele dag aan het rondsjouwen van de ene ruimte naar de andere. Ijsberen zonder doel. Al vijfmaal een andere outfit aangetrokken zonder aanleiding. Op dit ogenblik heb ik al in drie posities aan dit schrift gewerkt. Het lijkt wel alsof ik aan de dope zit. Ik heb momenteel zin om een berg te gaan beklimmen. Eentje zo groot als mijn frustraties. Waar de top nog niet inzicht is. Actief zijn zonder reden. Ik word me net bewust dat ik wellicht nog steeds de beheersing kwijt ben. Alleen ervaar ik deze nu anders. Het is van het ene uiterste in het andere. Ik ben wel opgelucht dat ik eens niet vreesachtig moet zijn om na te denken. De verandering in mijn medicatie voel ik erg sterk. Ik voel me beter als dagen voorheen. Ik vrees nog steeds omdat ik nog afhankelijk ben van medicatie. Maar het is een kleine stap in de goede richting.

 

 

Controle hebben

De macht over je eigen kunnen

Geschreven vanuit verdriet en pijn:

Gisterenavond was ik de beheersing over mezelf kwijt. Mijn lichaam voelde wezenloos aan. Gedachten en gevoelens kon in niet meer in context plaatsen. Het is erg bezwarend om neer te schrijven wat ik de voorbije dagen heb gedaan. Ik heb geprobeerd de mentale pijn om te zetten in fysieke pijn. De littekens van binnen naar buiten te brengen. Door mezelf met een kwetsend voorwerp in de arm te snijden. Het voelt bevredigend aan om zelf de controle te hebben. Zonder inzicht nam ik gisteravond een ceintuur uit mijn kast. Plaatste mezelf op de kant van het bed. Ik bond hem rond mijn hals en zette ontzettend veel kracht. Er kwam tijdens het druk zetten een soort van endorfine vrij in mijn hoofd. Een gelukzalige sensatie. Ik daalde van het bed af en de druk rond mijn nek viel weg. Daar lag ik dan op de grond. helemaal alleen.Ik voelde me eenzaam en wist het gewoon even niet meer. Plotsklaps werd me duidelijk waar ik mee bezig was. Zelfmoord was geen gedachte meer. Het was een daad geworden. Er kwam angst, schaamte en verdriet in me op. Nadien heb ik hulp ingeschakeld door de alarmbel in te duwen. Nadien ben ik verdoofd door medicatie waardoor ik nog weinig herinner. Ik voel me verward en bang.

Quote: Zelfmoord is een permanente oplossing voor een tijdelijk probleem.

Beste lezer zelfmoord is geen optie. Het is raar om dit zelf te delen. Maar je raakt meer kwijt dan dat jezelf beseft. Moest je toch ooit zover komen als in mijn situatie probeer dan toch met iemand te pratenNiet twijfelen gewoon doen. Ik spreek uit ervaring.

zelfmoordlijn

 

 

 

 

 

 

 

 

Jezelf als plant

Het positive uit het negatieve halen

Geschreven in het groen:

Gebogen met mijn rug tegen de muur steek ik een sigaret op. Ik inhaleer en probeer tot rust te komen. Onverwachts zegt een andere patiënt die onopgemerkt naast mijn zijde stond Ik voel me net een plant. Nogmaals trok ik aan mijn sigaret en inhaleerde ik de rook naar binnen. Zoals klimop vertelde hij mij. Dat groeit. Zo kan ik hogerop geraken. Ik inhaleerde nogmaals en dacht na over zijn uitspraak. Het was best vanzelfsprekend wat hij me vertelde. Zonder het al te goed te beseffen deelde ik met hem dat ik me net zoals onkruid voel. Niemand ziet dat graag en iedereen wilt zich er tegen verzetten. Waarop hij zei: tja, onkruid vergaat niet. Beide doofde we onze sigaret net zoals ons gesprek. In mijn opinie maakte hij van iets negatiefs iets optimistisch. En dat gaf mezelf een warm en positief gevoel. Het is aangenaam wanneer je een compliment te horen krijgt als je jezelf in een diep, donker dal bevind.

PLants will always love you back

Bang

Geconfronteerd worden

Geschreven vanuit angst:

Deze middag waande ik mezelf in een verkoelde ruimte met helder witte wanden. In het midden van de plek bevonden zich vier fel rode zitplaatsen. Ik nam plaats op een van de stoelen naast een glanzend venster. Zicht op iets divers. Over mij bevonden zich twee ervaren psychologen. Het was vervelend om het moment af te tasten. Ik voelde me oncomfortabel deels omdat ik compleet onder de medicatie zat en werd benaderd door twee personen. Ik voelde me bedreigd. Onverwachts begint een van de personen te communiceren. In teamverband is besproken dat ze mijn behandelmethode willen aanpassen. Vooreerst willen ze mijn voorgeschreven medicijnen aanpassen. Vermits ik nu alleen fysiek uitgeput ben. Vandaar willen ze medicatie voorschrijven om mij psychisch rustiger te maken aangezien mijn hoofd nog steeds op losbarsten staat. Om deze reden willen ze mij ook individuele therapie aanbieden. Zodat ik geen kracht moet incasseren van andere patiënten. Ik sta open voor de ombuiging. Toch moet het vertrouwen nog komen. Ik ben bang.

 

Ontwerp zonder titel
Collage: Ik plaatste mezelf op de rode stoel. Naast een glanzend venster. De ruimte was wit en fris. Tegenover mij zaten twee ervaren psychologen. Ogen stonden gericht op mij. 

Even optimistisch

Het ontdekken van ontspanning

Geschreven vanuit een optimistisch beeld:

Overheerlijk wanneer warme druppels mijn ontbloot lichaam treffen. Het water dat naar beneden vloeit. Het geeft mezelf een positief gemoed. Het pessimisme dat zich in mijn lichaam acht wordt weggespoeld door zuiver water en omgezet in positieve energie. Het geeft me vaart om weer even vreugdevol te zijn. Het zijn de kleine zaken die in een depressie een intens verschil kunnen maken. Al is het maar een klein moment ik kan er genot en vreugde uithalen. Ik ben opgelucht dat ik eens iets optimistisch heb kunnen neerpennen. Hier sluit ik ook mee af.