Weer

een weerbots

Geschreven uit veel verdriet: 

Teruggetrokken in de duisternis. verdoofd onder medicatie. Geleefd in een roes. Een heel weekend mezelf geïsoleerd van de buitenwereld. Gekozen voor de eenzaamheid. Want ik heb niemand. Ik voel mij alleen. Geen grip nog begrip. De voorbije twee dagen de moed niet gevonden om te schrijven. Veel inspiratie maar niet in de stemming om te schrijven.

Het is donker. Hier diep vanbinnen. Er bevind zich een droefgeestige sfeer. Gevoelens die niet te plaatsen zijn. Gedachten die niet verzet kunnen worden. Verdwaald in een negatieve spiraal. Zoekend naar iets. Maar ik vind niets. Negativiteit stroomt door mijn bloed. Ik ben het zat die depressie. De pijn die in woorden niet te omschrijven valt. Geen kracht bij de kleinste inspanning. Geen resultaten zien.

Ik heb het gevoel dat mijn lichaam afscheid neemt. We zijn er klaar mee. Verdoofd graveer ik de laatste dagen een donker kunstwerk in mijn benen. Terugtrekken in mijn oude gewoontes. Het voelt vertrouwelijk aan.

We  stonden weer wat verder. Nu gaan we weer naar af.

 

afzonderlijk

voel ik mijn zwakte

het opgeven

van mijn innerlijk

kracht

weg

wat had je verwacht

 

Ontwerp zonder titel (1)

Dromen

proberen verwezenlijken

Gesproken vanuit mijn visie:

Vandaag kreeg ik de vraag wat mijn droom juist is.

Ik heb deze vraag ook niet kunnen beantwoorden. Omdat ik er eigenlijk nog nooit heb over zitten filosoferen. Deze vraagstelling is in mijn hoofd blijven hangen. Ik ben erover gaan doordenken. Ik ga via mijn blog proberen te expliceren hoe juist mijn droom eruit ziet.

Ik zou liegen moest ik zeggen dat ik geen dromen had. Iedereen smacht wel naar een bepaalde wens. Je kan groot dromen of ook juist weer heel klein. Mijn dromen zijn best bereikbaar maar er zijn verschillende angsten aan verbonden. Waardoor het juist zwaar wordt om ze te realiseren. Laten we niet rond de pot draaien. Ik zou zeer graag mijn rijbewijs halen. Maar ik heb ongelofelijk veel angsten voor examens. Hierdoor durf ik niet mijn theoretisch rijbewijs te halen. Ik zou zo graag een BMW kopen en er mee rondrijden. Door mijn faalangst heb ik spijtig genoeg deze droom nog niet kunnen realiseren terwijl ik er al lang naar smacht.

Ik droom vaak.

Er is nog een bepaalde droom die ik heb. Een grote droom. En die ben ik nu aan het proberen realiseren. Door te proberen een grote taboe te doorbreken. Genaamd depressie. Proberen een voorbeeld te zijn voor anderen door hen te helpen en te laten zien dat je jezelf niet hoeft te schamen voor wie je bent en wat je doet. Dat je af en toe dat masker eens mag afzetten en laten zien wie er echt achter schuilt. Dat het is toegelaten om je verdriet en angsten te tonen. Dat je niet alleen bent. Ik heb een hele lange tijd gedacht dat ik de enige was die deed alsof alles goed ging. Door anderen aan het lachten te brengen. Mezelf weg te cijferen. Waardoor ik eenzaam ben geworden.

Voor de rest droom ik dat ik liefde kan geven en krijgen.

Durf dromen. Het mag. Meer nog het moet!

 

 

Van geluk

Naar ongeluk

Gesproken met veel moeite:

Met de wind in mijn rug wandel ik over het strand. Het verloopt moeizaam marcheren in het los zand. Ik adem in en uit. Bewust zodat ik de zuivere zeelucht ruik. Heerlijk. Tijdens het moment dat ik stappen zet hoor ik de schelpen onder mijn schoenen knakken. Een fantastisch geluid. Terwijl ik mij een weg baan door het zand worden onbewust al mijn zintuigen gestimuleerd.

DURVEN GENIETEN.png

de dag verliep op rolletjes. Alles ging vanzelf. Het voelde goed aan. beter nog. Ik voelde mij goed. 

Na mijn laatste zin “ik voelde mij goed” kreeg ik een black-out. Tussen het schrijven van mijn blog ben ik een luchtje gaan scheppen. Ik deel dit met jullie omdat ik even niet weet hoe ik mijn gevoel moet expliceren. Ik ben al langer als een uur aan het nadenken over hoe ik op een duidelijke manier kan uitleggen wat er op een gegeven moment gebeurde met mezelf.   

Op een gegeven ogenblik kreeg ik een signaal in mijn hoofd. En begon onbewust mijn brein weer een spel te spelen. Jij mag je niet goed voelen Lars. Jij bent depressief. Jij verdient het niet om je goed te voelen. Opdat moment voelde ik mij ook niet meer juist. Het fijne gevoel dat ik had was opeens niets meer.

Nog steeds verloopt schrijven moeilijk. Ik probeer vanuit mijn hart te spreken maar op de een of andere manier krijg ik het niet voor elkaar. Ik ga mezelf nog eens naar buiten begeven. Ik ga een sigaret roken.  

Na een dagje uitwaaien aan zee komen we terug thuis. Ik probeer mijn uiterste best te doen om mijn gedachten uit mijn hoofd te plaatsen. Tuurlijk verdiende ik het wel om gelukkig te zijn. Waarom zou ik niet mogen genieten van geluk in mijn proces.

MISLUKT/GELUKT

Ik begeef mezelf naar mijn kamer en ik neem een zakmes. Een mes dat al heel de dag in mijn jaszak zat. Bewust begin ik in mijn rechterbil te snijden. Niet diep. Net genoeg om de pijn te voelen. Wat een gelukzalig gevoel. Het was sterker dan mezelf. Weer een litteken gemaakt om bewust te worden van de innerlijke pijn. Om deze naar buiten te kunnen brengen. Om even de focus van pijn te verplaatsen. Het helpt. Maar niet voor lang.

Kort nadien kwam er een schuldgevoel naar boven en liet ik aan mijn ambulante begeleider zien wat ik had gedaan. Ik vroeg aan hem hoe het kon dat ik na zo een gelukzalige dag mezelf toch zoveel pijn kon aandoen.

Je brein speelt een spel met je. Laat je niet bespelen. Leg de focus op jezelf. Je brein weet niet wie je bent. Je gaat terug naar je oude gewoontes. Omdat ik mij daar “comfortabel” in voel. En van die oude gewoontes moet ik proberen afstappen. Want ik ben sterker dan dat.

angst en verdriet 

ik zonder mij af 

op een plek 

waar niemand mij hoort

of ziet 

Ik doe mezelf pijn 

het snijden voelt goed  

daar waar ik op mezelf kan zijn 

een plek van stilte en rust 

daar op dat moment 

waar ik kan toegeven

aan mijn lust 

doodstil 

 toegegeven 

aan mijn wil 

 

 

 

 

Luisteren

naar je innerlijke ik

Gesproken vanuit verdriet:

Vandaag heb ik geluisterd naar mijn innerlijke ik. Opzoek gegaan in volle rust naar het kernpunt in mijn lichaam. Daar waar de spanning zit. Geprobeerd de pijnlijke plaatsen die in mijn lichaam zitten gewaar te worden. Eens ik die narigheid gevonden had daar mijn focus op te leggen. Niet door te reageren op deze emotie maar door het te benoemen. De spanning proberen los te laten en proberen expliceren wat er zich diep van binnen afspeelt.

Ik voel mezelf eenzaam. En dat is een persoonlijk mijn eigen schuld. Ik ben ontzettend bang om anderen in vertrouwen te nemen. Mijn lijf is opzoek naar liefde, affectie en genegenheid. Vanaf het moment dat ik die emotie toelaat gaat mijn lichaam in een beschermingsmodus. Ik heb de angst om mensen binnen te laten in mijn hart. Angst dat ze mijn vertrouwen gaan misbruiken. Het is een ongemakkelijke situatie om intieme contacten te leggen als je eigen ik het niet toelaat. Het wel willen maar niet kunnen.

Ik heb ondervonden dat ik mezelf niet graag zie. Ik geef niet om mezelf. Hartzeer. Dat heb ik. Mijn hart huilt diep vanbinnen. En hoe kan ik anderen adoreren en omarmen als ik op mezelf neerkijk. Al ben ik omgeven door positiviteit ondervind ikzelf alleen maar negativiteit.

Vandaag was een stap in de goede richting. Het lijkt niet zo. Maar ik ben mezelf wel voor een groot deel tegengekomen. Kleine stapjes in de juiste richting. Ik heb nu voor mezelf een werkpunt. Proberen mijn angst te overwinnen en weer mensen toe te laten in mijn hart. Maar alles op mijn tijd.