Weer

een weerbots

Geschreven uit veel verdriet: 

Teruggetrokken in de duisternis. verdoofd onder medicatie. Geleefd in een roes. Een heel weekend mezelf geïsoleerd van de buitenwereld. Gekozen voor de eenzaamheid. Want ik heb niemand. Ik voel mij alleen. Geen grip nog begrip. De voorbije twee dagen de moed niet gevonden om te schrijven. Veel inspiratie maar niet in de stemming om te schrijven.

Het is donker. Hier diep vanbinnen. Er bevind zich een droefgeestige sfeer. Gevoelens die niet te plaatsen zijn. Gedachten die niet verzet kunnen worden. Verdwaald in een negatieve spiraal. Zoekend naar iets. Maar ik vind niets. Negativiteit stroomt door mijn bloed. Ik ben het zat die depressie. De pijn die in woorden niet te omschrijven valt. Geen kracht bij de kleinste inspanning. Geen resultaten zien.

Ik heb het gevoel dat mijn lichaam afscheid neemt. We zijn er klaar mee. Verdoofd graveer ik de laatste dagen een donker kunstwerk in mijn benen. Terugtrekken in mijn oude gewoontes. Het voelt vertrouwelijk aan.

We  stonden weer wat verder. Nu gaan we weer naar af.

 

afzonderlijk

voel ik mijn zwakte

het opgeven

van mijn innerlijk

kracht

weg

wat had je verwacht

 

Ontwerp zonder titel (1)

Wakker

met een deugdelijk humeur

Geschreven vanuit positiviteit:

Vanmorgen ben ik met het goede been uit bed gestapt. Wat voelde ik mij blijmoedig. Het is kostbaar om zo wakker te worden. Ik had vandaag niets op mijn planning staan. Dat was zelf zo gepland. Wij hadden gisteren een straatfeest en ik dacht dat ik daar een enorme weerbots van zou krijgen. Wat vandaag dus niet het geval is. Gelukkig.

Het straatfeest was enorm rumoerig. Gezellig maar te veel mensen op een kleine plaats. Ik ben op een gegeven moment mij thuis gaan afzonderen. Ik heb mijn grens aangegeven. Datgene wat ik aan het leren ben. Ik ben een uur in een diepe slaap gevallen. Zoals ik al eerder heb verteld is slapen tijdens een depressie ook een enorme genezing. Naar verlang van tijd word je minder snel vermoeid. Het is een soort van training voor jezelf. Maar dat vraagt natuurlijk tijd. En iets tijd geven vraagt geduld. En om eerlijk te zijn ik heb weinig geduld. Maar ik leer er dus mee omgaan. En als ik luister naar wat mijn lichaam echt vraagt voel ik mij achteraf ook veel beter. Als je zelf ook in een depressie zit moet je proberen aan jezelf te denken. Dat is belangrijk! Het komt ook niet egoïstisch over want je bent ziek. Ook al valt het niet op.

Vanmorgen ben ik dan fijn opgestaan. Ik heb meteen naar mijn nicht en neef gebeld om ze een gelukkige verjaardag te wensen. Het is een tweeling. Zij hielden thuis met familie een ontbijt. Ik was uitgenodigd maar ik ben niet op de uitnodiging ingegaan. Ik weet niet op voorhand of ik mij goed voel of juist rust wil hebben. Dus ik heb de aanvraag open gelaten.

Op een gegeven moment zat ik op een stoel in de tuin te genieten van de zon. Ik dacht bij mezelf waarom ga ik gewoon niet even langs om hen persoonlijk te feliciteren. Ik ben hun grote neef. Ik heb niet veel familie waar ik persoonlijk een goede band mee heb. Met deze kant zeker wel. Ze maken mijn hart warm en geven oprechte liefde.

Ik heb mij opgefrist en ben dan ook vertrokken naar het feest. En ik heb er geen spijt van. Sterker nog ik ben er ontzettend levenslustig van geworden. In het verleden zou ik nooit tussen een ontbijt zijn binnen gekomen. Uit angst en schaamte. Die heb ik vandaag opzij kunnen zetten. En ik kan het nu wel zeggen: ik ben er trots op! De ganse maanden zijn processen van vallen en opstaan. Het is het terug opstaan dat je sterk maakt. En waar je nadien voldoening van krijgt. Ik ben er nog steeds niet maar ik zie het leven echt alweer terug wat rooskleuriger.

Morgen is mijn eerste maal dat ik deelneem aan mijn dagtherapie in mArquee. Ik heb er zin in om weer manieren te leren over hoe ik beter met mezelf overweg kan. Ik ben zenuwachtig maar op een gezonde manier.

De komende dagen worden zonder twijfel zwaar. Maar als ik de kans en de tijd vind om er over te bloggen wil ik graag met jullie mijn ervaringen delen.

Onder dwang

gaan genieten

Geschreven vanuit mijn opzicht:

Veel mensen vragen zich af hoe ik zo positief probeer om te gaan met mijn depressie. Dat het precies veel makkelijker lijkt in mijn plaats. Dat is het niet voor alle duidelijkheid. Alles wat ik schrijf en alle methodes die ik uitprobeer te oefenen daarvoor moet ik ook mijn best doen. Al mijn moed bijeen rapen om iets van mijn dag te maken. Op avontuur trekken en durven te gaan genieten van het “mooie” leven.

Ik blijf eerlijk. Zoals beloofd!

Ik lag deze ochtend op mijn bed. Met een sweater en een kap over mijn hoofd. Triestige muziek in mijn oren. Afgezonderd van de buitenwereld. Mijn ouders hadden voorgesteld om er een dagje Domburg van te maken. Daar stonden mijn zinnen niet naar. Mijn hoofd wilde enkel rust. Ik ben sinds twee dagen bezig met het afbouwen van mijn medicatie. Ik krijg weer suïcidale gedachten en heb meer de neiging om mezelf te kwetsen. Gisteren heb ik mezelf weer in mijn been gesneden. Ik voelde mij nadien weer ontzettend schuldig. Het is vervelend weten dat je jezelf pijn doet en het niet kan verbergen. Het is soms sterker als mezelf.

“verwijder jezelf uit je negatieve spiraal en zoek geluk op” 

Dat heb ik onlangs in een blog geschreven als raad naar mezelf en anderen. Dus misschien was het toch niet zo een slecht idee om er een leuke dag van te maken. Het leven proberen optimistisch te bekijken. Ondanks je alles pessimistisch bekijkt. Ik weet het. Is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar toch heb ik dat vandaag volbracht en om eerlijk te zijn ik voel mezelf tien keer beter.

Ik ging normaal gezien vandaag geen blog schrijven maar ik wilde het toch graag delen. Raap je moed bijeen en probeer er een mooie avond van te maken. Geniet van elke moment die je hebt. Veeg je tranen weg. Trek mooie kleren aan. En maak er iets van. je bent het waart! Net zoals ik.

 

Thuis zijn

op een ander.

Jezelf thuisbrengen in een omgeving waar je op jezelf bent. Het vraagt best wat dapperheid van jezelf. Geen persoon in je uitzicht. Enkel jezelf omgeven tussen een menigte.

Voor mijn een zwarte koffie alstublieft. Wat een fortuin. Op je wenken bediend worden door vriendelijkheid en enthousiasme. Een persoon die sociaal goedgezind is en je gelijk warmhartig verwelkomd. Ik neem de genegenheid bewust op. Deze vitaliteit kan mij vandaag niet meer worden afgenomen.

Probeer genot te aanvaarden.

Als je de tijd en de gelegenheid vind moet je eens proberen je vriendelijkheid door te geven. Door jou glimlach en ervaring van geluk te delen. Een knikje of een vrolijke knipoog. Wat je terugkrijgt is de keuze van de andere. Dat hoeft niet mijn stemming te zijn. Ik voel me goed en geef het met plezier door. Zolang ik mezelf gelukkig plaats en goed voel is dat naar mijn gevoel in de eerste instantie het belangrijkste.

Jezelf scholen door enkel en alleen te genieten van goede koffie en contact op te snuiven vanuit de omgeving.

Het helpt. Deze gelegenheid nemen ze mij niet meer af!

Alleen koffie drinken

Hey

ken ik jou?

Ik zag een jongen doelloos door de straten heen slenteren. Met zijn hoofd omlaag keek hij uitzichtloos voor zich uit. Het zag er een fijne en nette jongen uit.

Ik besloot achter hem aan te gaan. Uit goedaardigheid. Ik tikte hem zachtjes op de schouder. Aarzelend vroeg ik hem of hij zich wel oké voelde.

Hij stond stil. Zonder zich te keren vertelde hij mij dat hij zich heel eenzaam voelde. Ondanks ik omringd ben door veel liefde en warmte voel ik mezelf alleen. Onbegrepen. Ik keek op.

Ik wil eerlijk zijn tegenover jou vertelde hij mij. Nog steeds zag ik alleen zijn rugzijde. Ik wil je jovialiteit niet misbruiken. Je verdiend mijn oprechtheid. Ik heb al genoeg mensen voorgelogen.

Ik heb veel angst. Ik ben onrustig omdat ik niet weet waar ik heen moet met mezelf. Het maakt me zo verdrietig.

Toen draaide hij zich om. Ik was met verstomming geslagen…

Ik zag de weerspiegeling van mezelf. Mijn eigen schim.

JE KAN PAS AAN JEZELF WERKEN. ALS JE WEET WIE ER VOOR JE STAAT.

Met de handen in het haar zelfmoordlijn

Mijn fobie

Depressie

De angst en het verdriet

Voelen doe ik het

Maar niemand die het ziet

Ontzag voor vandaag en morgen

Geef het rust en tijd

Dan vergeet je jou zorgen

Gevoelens en gedachten

Met vallen en opstaan

Zal de pijn zich verzachten

Vertrouwen op je geluk

Ik zit diep met mezelf

Maar mij krijg je niet stuk

Luisteren

naar je innerlijke ik

Gesproken vanuit verdriet:

Vandaag heb ik geluisterd naar mijn innerlijke ik. Opzoek gegaan in volle rust naar het kernpunt in mijn lichaam. Daar waar de spanning zit. Geprobeerd de pijnlijke plaatsen die in mijn lichaam zitten gewaar te worden. Eens ik die narigheid gevonden had daar mijn focus op te leggen. Niet door te reageren op deze emotie maar door het te benoemen. De spanning proberen los te laten en proberen expliceren wat er zich diep van binnen afspeelt.

Ik voel mezelf eenzaam. En dat is een persoonlijk mijn eigen schuld. Ik ben ontzettend bang om anderen in vertrouwen te nemen. Mijn lijf is opzoek naar liefde, affectie en genegenheid. Vanaf het moment dat ik die emotie toelaat gaat mijn lichaam in een beschermingsmodus. Ik heb de angst om mensen binnen te laten in mijn hart. Angst dat ze mijn vertrouwen gaan misbruiken. Het is een ongemakkelijke situatie om intieme contacten te leggen als je eigen ik het niet toelaat. Het wel willen maar niet kunnen.

Ik heb ondervonden dat ik mezelf niet graag zie. Ik geef niet om mezelf. Hartzeer. Dat heb ik. Mijn hart huilt diep vanbinnen. En hoe kan ik anderen adoreren en omarmen als ik op mezelf neerkijk. Al ben ik omgeven door positiviteit ondervind ikzelf alleen maar negativiteit.

Vandaag was een stap in de goede richting. Het lijkt niet zo. Maar ik ben mezelf wel voor een groot deel tegengekomen. Kleine stapjes in de juiste richting. Ik heb nu voor mezelf een werkpunt. Proberen mijn angst te overwinnen en weer mensen toe te laten in mijn hart. Maar alles op mijn tijd.