Onder dwang

gaan genieten

Geschreven vanuit mijn opzicht:

Veel mensen vragen zich af hoe ik zo positief probeer om te gaan met mijn depressie. Dat het precies veel makkelijker lijkt in mijn plaats. Dat is het niet voor alle duidelijkheid. Alles wat ik schrijf en alle methodes die ik uitprobeer te oefenen daarvoor moet ik ook mijn best doen. Al mijn moed bijeen rapen om iets van mijn dag te maken. Op avontuur trekken en durven te gaan genieten van het “mooie” leven.

Ik blijf eerlijk. Zoals beloofd!

Ik lag deze ochtend op mijn bed. Met een sweater en een kap over mijn hoofd. Triestige muziek in mijn oren. Afgezonderd van de buitenwereld. Mijn ouders hadden voorgesteld om er een dagje Domburg van te maken. Daar stonden mijn zinnen niet naar. Mijn hoofd wilde enkel rust. Ik ben sinds twee dagen bezig met het afbouwen van mijn medicatie. Ik krijg weer suïcidale gedachten en heb meer de neiging om mezelf te kwetsen. Gisteren heb ik mezelf weer in mijn been gesneden. Ik voelde mij nadien weer ontzettend schuldig. Het is vervelend weten dat je jezelf pijn doet en het niet kan verbergen. Het is soms sterker als mezelf.

“verwijder jezelf uit je negatieve spiraal en zoek geluk op” 

Dat heb ik onlangs in een blog geschreven als raad naar mezelf en anderen. Dus misschien was het toch niet zo een slecht idee om er een leuke dag van te maken. Het leven proberen optimistisch te bekijken. Ondanks je alles pessimistisch bekijkt. Ik weet het. Is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar toch heb ik dat vandaag volbracht en om eerlijk te zijn ik voel mezelf tien keer beter.

Ik ging normaal gezien vandaag geen blog schrijven maar ik wilde het toch graag delen. Raap je moed bijeen en probeer er een mooie avond van te maken. Geniet van elke moment die je hebt. Veeg je tranen weg. Trek mooie kleren aan. En maak er iets van. je bent het waart! Net zoals ik.

 

Slaap

is soms moeilijk te vinden

Gesproken vanuit verdriet: 

Het is weer zo een slapeloze nacht. Een met veel gedachten en gevoelens. Er schuilt een zekere onzekerheid in mij. Ik voel me machteloos. Mijn hoofd blijft maar nadenken over hoe de komende maanden er gaan uitzien. Het is weer een periode van wachten. Je moet veel geduld hebben vooraleer je geholpen kan worden. Het maakt me prikkelbaar. ik word er zwak van.

Het liefste van al zou ik nu op dit moment mijn psychische verdriet omzetten in fysieke pijn. Mezelf verwonden. Maar dat doe ik niet. Want dat maakt de situatie enkel meer bezwaarlijk. Ik probeer mijn emoties via mijn schrijfsels van me af te zetten. Het is niet eenvoudig om juist uit te leggen wat er zich nu juist afspeelt.

opzicht was het een positieve dag vandaag. Buiten dat ik veel heb zitten nadenken heb ik ook de handen uit de mouwen gestoken. Ik moet bekennen ik ben niet zo handig. Ik heb vandaag mijn kast uiteen gehaald. Zelfstandig. Iets waar ik een paar maanden geleden niet aan zou begonnen zijn. Een stap vooruit! Zoals ik al eerder in mijn blog heb vermeld ga ik mijn kamer ombouwen tot een kleine studio. Een plaats waar ik de komende maanden tot rust kan komen en op mezelf kan zijn. Mijn vader is nadien mee komen helpen. Het was een fijn gevoel. Ik voelde mezelf nuttig. 40366069_2185905341624665_3030266565980323840_nHet samenwerken verliep vlot. We hebben samen mijn bureau ingekort en mijn bed verplaats naar de andere kant van de kamer. Zodat ik dicht bij het raam zit. Voorlopig is dit al een kleine aanpassing. En ik voel mezelf er veel beter bij. de komende weken maak ik er mijn rijk van.

Het helpt. De dag zo-even schetsen. Ik voel me beter. Misschien moet ik het toch maar een kans geven om te gaan slapen.

Tot morgen!

 

 

Het kan ook

ANDERS

Gesproken vanuit het hart:

Gisteravond was ik onhandelbaar. Levenloos lag ik op mijn bed. Mijn lichaam had geen kracht. Daar lag ik dan afgezonderd van de buitenwereld. Ik nam uit de lade mijn zakmes. En weer stapte ik in mijn vertrouwde oude gewoonte. Het voelde niet betrouwbaar aan toen ik in mijn been kraste. Het voelde niet zo fijn als anders…

Lars, verwijder jezelf uit jou negatieve spiraal en zoek het geluk op.

Ik stopte met snijden. Het had geen nut. Afgepeigerd begaf ik mezelf naar het raam en opende ik mijn gordijn. Eerst zag ik een weerspiegeling van mezelf door het venster. Wat zag ik er afschuwelijk uit. Ik keek op. Daar hoog in de lucht boven mij circuleerde enorme donderkoppen. In de verte zag ik een helder blauwe hemel.

Lars, go to the bright side of life.  

Met alle moed en energie sloot ik de deur achter mij dicht. Ik had geen doel. Ik wilde enkel mezelf verwijderen uit mijn onzedelijke situatie. De eerste stappen waren moeilijk en zwaar. Ik stopte. Ik ademende diep in. Nam alle zuurstof in me op en ademde al hatelijkheid uit.

WAUW… wat een ervaring. Mijn lichaam kreeg weer zin om te leven.

Eerst heb ik wat doelloos rondgelopen. Op een gegeven moment stapte ik een kroeg binnen. Het was niet gemakkelijk. ik raapte al mijn sterkte bijeen en settelde mezelf op een stoel aan de bar. Ik werd vriendelijk bediend door een vrouw van ongeveer mijn leeftijd. Daar zat ik dan opeens. Niet meer afschuwelijk maar opgewekt met een tas koffie in mijn hand.

Opeens herkende ik een jonge dame aan de toog. We begonnen te praten. Voor mijn depressie hadden we elkaar al eens tegengekomen. Ik vertelde openen over mijn gevoelens. Onverwachts werd ik omringd door warmte en genegenheid. Datgene waar ik naar opzoek was. Een paar van haar vrienden komen de bar binnengestapt en we maakte kennis. Allemaal vriendelijke,charmante mensen. Ik voelde me welkom en voor ik het goed en wel besefte zat ik mee in de groep. De uren vlogen voorbij.

Ik sluit deze blog met een positief gevoel af. Ik word terug gelukkig als ik aan gisteren denk. En dat gevoel koester ik!

verwijder jezelf uit een onaangename situatie

zoek geluk op

 

 

 

 

Hey

ken ik jou?

Ik zag een jongen doelloos door de straten heen slenteren. Met zijn hoofd omlaag keek hij uitzichtloos voor zich uit. Het zag er een fijne en nette jongen uit.

Ik besloot achter hem aan te gaan. Uit goedaardigheid. Ik tikte hem zachtjes op de schouder. Aarzelend vroeg ik hem of hij zich wel oké voelde.

Hij stond stil. Zonder zich te keren vertelde hij mij dat hij zich heel eenzaam voelde. Ondanks ik omringd ben door veel liefde en warmte voel ik mezelf alleen. Onbegrepen. Ik keek op.

Ik wil eerlijk zijn tegenover jou vertelde hij mij. Nog steeds zag ik alleen zijn rugzijde. Ik wil je jovialiteit niet misbruiken. Je verdiend mijn oprechtheid. Ik heb al genoeg mensen voorgelogen.

Ik heb veel angst. Ik ben onrustig omdat ik niet weet waar ik heen moet met mezelf. Het maakt me zo verdrietig.

Toen draaide hij zich om. Ik was met verstomming geslagen…

Ik zag de weerspiegeling van mezelf. Mijn eigen schim.

JE KAN PAS AAN JEZELF WERKEN. ALS JE WEET WIE ER VOOR JE STAAT.

Met de handen in het haar zelfmoordlijn