Weer

een weerbots

Geschreven uit veel verdriet: 

Teruggetrokken in de duisternis. verdoofd onder medicatie. Geleefd in een roes. Een heel weekend mezelf geïsoleerd van de buitenwereld. Gekozen voor de eenzaamheid. Want ik heb niemand. Ik voel mij alleen. Geen grip nog begrip. De voorbije twee dagen de moed niet gevonden om te schrijven. Veel inspiratie maar niet in de stemming om te schrijven.

Het is donker. Hier diep vanbinnen. Er bevind zich een droefgeestige sfeer. Gevoelens die niet te plaatsen zijn. Gedachten die niet verzet kunnen worden. Verdwaald in een negatieve spiraal. Zoekend naar iets. Maar ik vind niets. Negativiteit stroomt door mijn bloed. Ik ben het zat die depressie. De pijn die in woorden niet te omschrijven valt. Geen kracht bij de kleinste inspanning. Geen resultaten zien.

Ik heb het gevoel dat mijn lichaam afscheid neemt. We zijn er klaar mee. Verdoofd graveer ik de laatste dagen een donker kunstwerk in mijn benen. Terugtrekken in mijn oude gewoontes. Het voelt vertrouwelijk aan.

We  stonden weer wat verder. Nu gaan we weer naar af.

 

afzonderlijk

voel ik mijn zwakte

het opgeven

van mijn innerlijk

kracht

weg

wat had je verwacht

 

Ontwerp zonder titel (1)

Wakker

met een deugdelijk humeur

Geschreven vanuit positiviteit:

Vanmorgen ben ik met het goede been uit bed gestapt. Wat voelde ik mij blijmoedig. Het is kostbaar om zo wakker te worden. Ik had vandaag niets op mijn planning staan. Dat was zelf zo gepland. Wij hadden gisteren een straatfeest en ik dacht dat ik daar een enorme weerbots van zou krijgen. Wat vandaag dus niet het geval is. Gelukkig.

Het straatfeest was enorm rumoerig. Gezellig maar te veel mensen op een kleine plaats. Ik ben op een gegeven moment mij thuis gaan afzonderen. Ik heb mijn grens aangegeven. Datgene wat ik aan het leren ben. Ik ben een uur in een diepe slaap gevallen. Zoals ik al eerder heb verteld is slapen tijdens een depressie ook een enorme genezing. Naar verlang van tijd word je minder snel vermoeid. Het is een soort van training voor jezelf. Maar dat vraagt natuurlijk tijd. En iets tijd geven vraagt geduld. En om eerlijk te zijn ik heb weinig geduld. Maar ik leer er dus mee omgaan. En als ik luister naar wat mijn lichaam echt vraagt voel ik mij achteraf ook veel beter. Als je zelf ook in een depressie zit moet je proberen aan jezelf te denken. Dat is belangrijk! Het komt ook niet egoïstisch over want je bent ziek. Ook al valt het niet op.

Vanmorgen ben ik dan fijn opgestaan. Ik heb meteen naar mijn nicht en neef gebeld om ze een gelukkige verjaardag te wensen. Het is een tweeling. Zij hielden thuis met familie een ontbijt. Ik was uitgenodigd maar ik ben niet op de uitnodiging ingegaan. Ik weet niet op voorhand of ik mij goed voel of juist rust wil hebben. Dus ik heb de aanvraag open gelaten.

Op een gegeven moment zat ik op een stoel in de tuin te genieten van de zon. Ik dacht bij mezelf waarom ga ik gewoon niet even langs om hen persoonlijk te feliciteren. Ik ben hun grote neef. Ik heb niet veel familie waar ik persoonlijk een goede band mee heb. Met deze kant zeker wel. Ze maken mijn hart warm en geven oprechte liefde.

Ik heb mij opgefrist en ben dan ook vertrokken naar het feest. En ik heb er geen spijt van. Sterker nog ik ben er ontzettend levenslustig van geworden. In het verleden zou ik nooit tussen een ontbijt zijn binnen gekomen. Uit angst en schaamte. Die heb ik vandaag opzij kunnen zetten. En ik kan het nu wel zeggen: ik ben er trots op! De ganse maanden zijn processen van vallen en opstaan. Het is het terug opstaan dat je sterk maakt. En waar je nadien voldoening van krijgt. Ik ben er nog steeds niet maar ik zie het leven echt alweer terug wat rooskleuriger.

Morgen is mijn eerste maal dat ik deelneem aan mijn dagtherapie in mArquee. Ik heb er zin in om weer manieren te leren over hoe ik beter met mezelf overweg kan. Ik ben zenuwachtig maar op een gezonde manier.

De komende dagen worden zonder twijfel zwaar. Maar als ik de kans en de tijd vind om er over te bloggen wil ik graag met jullie mijn ervaringen delen.

Een biertje

zonder alcohol

Geschreven vanuit mijn gevoel:

Sinds mijn opname op 19 mei ben ik gestopt met het drinken van alcohol. Het was meer drinken om te vergeten en mijn gevoelens en gedachten te verdoezelen. Het was niet drinken met maten. Het was een verdovend middel om alles tegen te houden.

Binnen enkele weken ben ik vier maanden nuchter en daar ben ik best wel trots op. Ik hield best veel van een goed fris pintje bier. En soms smacht ik nog steeds naar een biertje. Maar dat zou geen goede combinatie zijn met mijn medicatie en mijn depressie.

Daarom drink ik sinds enkele maanden non – alcoholische dranken. Ook bier of een cocktail maar dan zonder alcohol in verwerkt. Het smaakt eigenlijk net hetzelfde het geeft je alleen geen dronken gevoel. En geen kater achteraf.

Zonder bier geen plezier… Niet altijd.

Het begint meer en meer in de winkels te komen. Maar jammer genoeg nog te weinig in cafe’s. Het is fijner om iets zonder alcohol te kunnen drinken zoals bier dan alleen maar frisdranken of water. Water is trouwens ook zeer gezond tijdens een depressie. Veel drinken.

In het begin schaamde ik mij wel een beetje om een 0.0 te drinken. Ik vond het niet stoer. De jeugd wilt immers de laatste jaren pronken met hoeveel alcohol ze kunnen verzetten. En om eerlijk te zijn ik heb dat ook gedaan. Maar er is echt niet mis met een pint bier of cocktail zonder alcohol. Je kan er evengoed van genieten en je drinkt mee met de rest.

Alcohol is ook een drug. Alleen is deze legaal…

Onder dwang

gaan genieten

Geschreven vanuit mijn opzicht:

Veel mensen vragen zich af hoe ik zo positief probeer om te gaan met mijn depressie. Dat het precies veel makkelijker lijkt in mijn plaats. Dat is het niet voor alle duidelijkheid. Alles wat ik schrijf en alle methodes die ik uitprobeer te oefenen daarvoor moet ik ook mijn best doen. Al mijn moed bijeen rapen om iets van mijn dag te maken. Op avontuur trekken en durven te gaan genieten van het “mooie” leven.

Ik blijf eerlijk. Zoals beloofd!

Ik lag deze ochtend op mijn bed. Met een sweater en een kap over mijn hoofd. Triestige muziek in mijn oren. Afgezonderd van de buitenwereld. Mijn ouders hadden voorgesteld om er een dagje Domburg van te maken. Daar stonden mijn zinnen niet naar. Mijn hoofd wilde enkel rust. Ik ben sinds twee dagen bezig met het afbouwen van mijn medicatie. Ik krijg weer suïcidale gedachten en heb meer de neiging om mezelf te kwetsen. Gisteren heb ik mezelf weer in mijn been gesneden. Ik voelde mij nadien weer ontzettend schuldig. Het is vervelend weten dat je jezelf pijn doet en het niet kan verbergen. Het is soms sterker als mezelf.

“verwijder jezelf uit je negatieve spiraal en zoek geluk op” 

Dat heb ik onlangs in een blog geschreven als raad naar mezelf en anderen. Dus misschien was het toch niet zo een slecht idee om er een leuke dag van te maken. Het leven proberen optimistisch te bekijken. Ondanks je alles pessimistisch bekijkt. Ik weet het. Is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar toch heb ik dat vandaag volbracht en om eerlijk te zijn ik voel mezelf tien keer beter.

Ik ging normaal gezien vandaag geen blog schrijven maar ik wilde het toch graag delen. Raap je moed bijeen en probeer er een mooie avond van te maken. Geniet van elke moment die je hebt. Veeg je tranen weg. Trek mooie kleren aan. En maak er iets van. je bent het waart! Net zoals ik.

 

Dromen

proberen verwezenlijken

Gesproken vanuit mijn visie:

Vandaag kreeg ik de vraag wat mijn droom juist is.

Ik heb deze vraag ook niet kunnen beantwoorden. Omdat ik er eigenlijk nog nooit heb over zitten filosoferen. Deze vraagstelling is in mijn hoofd blijven hangen. Ik ben erover gaan doordenken. Ik ga via mijn blog proberen te expliceren hoe juist mijn droom eruit ziet.

Ik zou liegen moest ik zeggen dat ik geen dromen had. Iedereen smacht wel naar een bepaalde wens. Je kan groot dromen of ook juist weer heel klein. Mijn dromen zijn best bereikbaar maar er zijn verschillende angsten aan verbonden. Waardoor het juist zwaar wordt om ze te realiseren. Laten we niet rond de pot draaien. Ik zou zeer graag mijn rijbewijs halen. Maar ik heb ongelofelijk veel angsten voor examens. Hierdoor durf ik niet mijn theoretisch rijbewijs te halen. Ik zou zo graag een BMW kopen en er mee rondrijden. Door mijn faalangst heb ik spijtig genoeg deze droom nog niet kunnen realiseren terwijl ik er al lang naar smacht.

Ik droom vaak.

Er is nog een bepaalde droom die ik heb. Een grote droom. En die ben ik nu aan het proberen realiseren. Door te proberen een grote taboe te doorbreken. Genaamd depressie. Proberen een voorbeeld te zijn voor anderen door hen te helpen en te laten zien dat je jezelf niet hoeft te schamen voor wie je bent en wat je doet. Dat je af en toe dat masker eens mag afzetten en laten zien wie er echt achter schuilt. Dat het is toegelaten om je verdriet en angsten te tonen. Dat je niet alleen bent. Ik heb een hele lange tijd gedacht dat ik de enige was die deed alsof alles goed ging. Door anderen aan het lachten te brengen. Mezelf weg te cijferen. Waardoor ik eenzaam ben geworden.

Voor de rest droom ik dat ik liefde kan geven en krijgen.

Durf dromen. Het mag. Meer nog het moet!

 

 

Slaap

is soms moeilijk te vinden

Gesproken vanuit verdriet: 

Het is weer zo een slapeloze nacht. Een met veel gedachten en gevoelens. Er schuilt een zekere onzekerheid in mij. Ik voel me machteloos. Mijn hoofd blijft maar nadenken over hoe de komende maanden er gaan uitzien. Het is weer een periode van wachten. Je moet veel geduld hebben vooraleer je geholpen kan worden. Het maakt me prikkelbaar. ik word er zwak van.

Het liefste van al zou ik nu op dit moment mijn psychische verdriet omzetten in fysieke pijn. Mezelf verwonden. Maar dat doe ik niet. Want dat maakt de situatie enkel meer bezwaarlijk. Ik probeer mijn emoties via mijn schrijfsels van me af te zetten. Het is niet eenvoudig om juist uit te leggen wat er zich nu juist afspeelt.

opzicht was het een positieve dag vandaag. Buiten dat ik veel heb zitten nadenken heb ik ook de handen uit de mouwen gestoken. Ik moet bekennen ik ben niet zo handig. Ik heb vandaag mijn kast uiteen gehaald. Zelfstandig. Iets waar ik een paar maanden geleden niet aan zou begonnen zijn. Een stap vooruit! Zoals ik al eerder in mijn blog heb vermeld ga ik mijn kamer ombouwen tot een kleine studio. Een plaats waar ik de komende maanden tot rust kan komen en op mezelf kan zijn. Mijn vader is nadien mee komen helpen. Het was een fijn gevoel. Ik voelde mezelf nuttig. 40366069_2185905341624665_3030266565980323840_nHet samenwerken verliep vlot. We hebben samen mijn bureau ingekort en mijn bed verplaats naar de andere kant van de kamer. Zodat ik dicht bij het raam zit. Voorlopig is dit al een kleine aanpassing. En ik voel mezelf er veel beter bij. de komende weken maak ik er mijn rijk van.

Het helpt. De dag zo-even schetsen. Ik voel me beter. Misschien moet ik het toch maar een kans geven om te gaan slapen.

Tot morgen!

 

 

Leer vertrouwen

op gevoel

Gesproken vanuit mijn gevoel:

Met een bang hartje ben ik gisteren op intake gesprek gegaan bij mArquee te Mortsel. Met open armen werd ik ontvangen. Er werd zowel geluisterd naar mijn begeleider als naar mij. Het gesprek verliep vlot waardoor mijn vrees voor angst opeens verdween. Ik kreeg meer zelfvertrouwen. Tijdens de ontmoeting werd mij verteld hoe mArquee juist te werk gaat met jongeren die het moeilijk hebben met zichzelf. Terwijl ze aan vertellen was droomde ik weg. Positief. Het werd even helder in mijn hoofd. Het staat mij aan hoe ze daar de zaken aanpakken. De manier van omgaan met jong adolescenten.

Mijn gevoel zegt dat het goed is. Daar vertrouw ik op.

Vanaf volgende week donderdag krijg ik een telefonisch antwoord of ik al dan niet op de wachtlijst wordt gezet. Vanaf nu is het dus afwachten. Op dit ogenblik bevind ik mij in een rollercoaster van emoties. Vooral angst en verdriet omdat ik weer moet wachten. Er werd mij wel verteld dat ik in hun “plaatje” pas en dat de kans groot is dat ik in dagtherapie kan worden opgenomen. Dat stelt mij dan wel weer gerust.

Momenteel ben ik weer thuis. Al voelt het nog steeds niet vertrouwd aan. Ik kan de situatie op twee manieren bekijken. Of wel blijf ik bij de pakken zitten of ik neem het probleem aan en zoek ik samen met mijn ouders naar een oplossing.

Probleemoplossend denken

Ik heb met mijn ouders samengezeten. Hoe kunnen we jou weer een thuisgevoel geven. Ik kan niet in mijn kamer komen zonder geconfronteerd te worden met al mijn emoties van de afgelopen 12 jaar. verdriet,angst,boosheid… ZELFMOORD.

Laten we dan jouw kamer opnieuw inrichten. Laten we in afwachting van mArquee er jouw studio van maken. Dat vind ik een schitterend idee. Dat is de komende weken mijn doel. Van mijn kamer een plek maken waar ik kan thuiskomen. Een plek waar ik me goed voel en op mezelf kan zijn zonder stress.

Probeer een probleem aan te pakken en het positief te bekijken.