Wakker

met een deugdelijk humeur

Geschreven vanuit positiviteit:

Vanmorgen ben ik met het goede been uit bed gestapt. Wat voelde ik mij blijmoedig. Het is kostbaar om zo wakker te worden. Ik had vandaag niets op mijn planning staan. Dat was zelf zo gepland. Wij hadden gisteren een straatfeest en ik dacht dat ik daar een enorme weerbots van zou krijgen. Wat vandaag dus niet het geval is. Gelukkig.

Het straatfeest was enorm rumoerig. Gezellig maar te veel mensen op een kleine plaats. Ik ben op een gegeven moment mij thuis gaan afzonderen. Ik heb mijn grens aangegeven. Datgene wat ik aan het leren ben. Ik ben een uur in een diepe slaap gevallen. Zoals ik al eerder heb verteld is slapen tijdens een depressie ook een enorme genezing. Naar verlang van tijd word je minder snel vermoeid. Het is een soort van training voor jezelf. Maar dat vraagt natuurlijk tijd. En iets tijd geven vraagt geduld. En om eerlijk te zijn ik heb weinig geduld. Maar ik leer er dus mee omgaan. En als ik luister naar wat mijn lichaam echt vraagt voel ik mij achteraf ook veel beter. Als je zelf ook in een depressie zit moet je proberen aan jezelf te denken. Dat is belangrijk! Het komt ook niet egoïstisch over want je bent ziek. Ook al valt het niet op.

Vanmorgen ben ik dan fijn opgestaan. Ik heb meteen naar mijn nicht en neef gebeld om ze een gelukkige verjaardag te wensen. Het is een tweeling. Zij hielden thuis met familie een ontbijt. Ik was uitgenodigd maar ik ben niet op de uitnodiging ingegaan. Ik weet niet op voorhand of ik mij goed voel of juist rust wil hebben. Dus ik heb de aanvraag open gelaten.

Op een gegeven moment zat ik op een stoel in de tuin te genieten van de zon. Ik dacht bij mezelf waarom ga ik gewoon niet even langs om hen persoonlijk te feliciteren. Ik ben hun grote neef. Ik heb niet veel familie waar ik persoonlijk een goede band mee heb. Met deze kant zeker wel. Ze maken mijn hart warm en geven oprechte liefde.

Ik heb mij opgefrist en ben dan ook vertrokken naar het feest. En ik heb er geen spijt van. Sterker nog ik ben er ontzettend levenslustig van geworden. In het verleden zou ik nooit tussen een ontbijt zijn binnen gekomen. Uit angst en schaamte. Die heb ik vandaag opzij kunnen zetten. En ik kan het nu wel zeggen: ik ben er trots op! De ganse maanden zijn processen van vallen en opstaan. Het is het terug opstaan dat je sterk maakt. En waar je nadien voldoening van krijgt. Ik ben er nog steeds niet maar ik zie het leven echt alweer terug wat rooskleuriger.

Morgen is mijn eerste maal dat ik deelneem aan mijn dagtherapie in mArquee. Ik heb er zin in om weer manieren te leren over hoe ik beter met mezelf overweg kan. Ik ben zenuwachtig maar op een gezonde manier.

De komende dagen worden zonder twijfel zwaar. Maar als ik de kans en de tijd vind om er over te bloggen wil ik graag met jullie mijn ervaringen delen.

Dromen

proberen verwezenlijken

Gesproken vanuit mijn visie:

Vandaag kreeg ik de vraag wat mijn droom juist is.

Ik heb deze vraag ook niet kunnen beantwoorden. Omdat ik er eigenlijk nog nooit heb over zitten filosoferen. Deze vraagstelling is in mijn hoofd blijven hangen. Ik ben erover gaan doordenken. Ik ga via mijn blog proberen te expliceren hoe juist mijn droom eruit ziet.

Ik zou liegen moest ik zeggen dat ik geen dromen had. Iedereen smacht wel naar een bepaalde wens. Je kan groot dromen of ook juist weer heel klein. Mijn dromen zijn best bereikbaar maar er zijn verschillende angsten aan verbonden. Waardoor het juist zwaar wordt om ze te realiseren. Laten we niet rond de pot draaien. Ik zou zeer graag mijn rijbewijs halen. Maar ik heb ongelofelijk veel angsten voor examens. Hierdoor durf ik niet mijn theoretisch rijbewijs te halen. Ik zou zo graag een BMW kopen en er mee rondrijden. Door mijn faalangst heb ik spijtig genoeg deze droom nog niet kunnen realiseren terwijl ik er al lang naar smacht.

Ik droom vaak.

Er is nog een bepaalde droom die ik heb. Een grote droom. En die ben ik nu aan het proberen realiseren. Door te proberen een grote taboe te doorbreken. Genaamd depressie. Proberen een voorbeeld te zijn voor anderen door hen te helpen en te laten zien dat je jezelf niet hoeft te schamen voor wie je bent en wat je doet. Dat je af en toe dat masker eens mag afzetten en laten zien wie er echt achter schuilt. Dat het is toegelaten om je verdriet en angsten te tonen. Dat je niet alleen bent. Ik heb een hele lange tijd gedacht dat ik de enige was die deed alsof alles goed ging. Door anderen aan het lachten te brengen. Mezelf weg te cijferen. Waardoor ik eenzaam ben geworden.

Voor de rest droom ik dat ik liefde kan geven en krijgen.

Durf dromen. Het mag. Meer nog het moet!

 

 

Van geluk

Naar ongeluk

Gesproken met veel moeite:

Met de wind in mijn rug wandel ik over het strand. Het verloopt moeizaam marcheren in het los zand. Ik adem in en uit. Bewust zodat ik de zuivere zeelucht ruik. Heerlijk. Tijdens het moment dat ik stappen zet hoor ik de schelpen onder mijn schoenen knakken. Een fantastisch geluid. Terwijl ik mij een weg baan door het zand worden onbewust al mijn zintuigen gestimuleerd.

DURVEN GENIETEN.png

de dag verliep op rolletjes. Alles ging vanzelf. Het voelde goed aan. beter nog. Ik voelde mij goed. 

Na mijn laatste zin “ik voelde mij goed” kreeg ik een black-out. Tussen het schrijven van mijn blog ben ik een luchtje gaan scheppen. Ik deel dit met jullie omdat ik even niet weet hoe ik mijn gevoel moet expliceren. Ik ben al langer als een uur aan het nadenken over hoe ik op een duidelijke manier kan uitleggen wat er op een gegeven moment gebeurde met mezelf.   

Op een gegeven ogenblik kreeg ik een signaal in mijn hoofd. En begon onbewust mijn brein weer een spel te spelen. Jij mag je niet goed voelen Lars. Jij bent depressief. Jij verdient het niet om je goed te voelen. Opdat moment voelde ik mij ook niet meer juist. Het fijne gevoel dat ik had was opeens niets meer.

Nog steeds verloopt schrijven moeilijk. Ik probeer vanuit mijn hart te spreken maar op de een of andere manier krijg ik het niet voor elkaar. Ik ga mezelf nog eens naar buiten begeven. Ik ga een sigaret roken.  

Na een dagje uitwaaien aan zee komen we terug thuis. Ik probeer mijn uiterste best te doen om mijn gedachten uit mijn hoofd te plaatsen. Tuurlijk verdiende ik het wel om gelukkig te zijn. Waarom zou ik niet mogen genieten van geluk in mijn proces.

MISLUKT/GELUKT

Ik begeef mezelf naar mijn kamer en ik neem een zakmes. Een mes dat al heel de dag in mijn jaszak zat. Bewust begin ik in mijn rechterbil te snijden. Niet diep. Net genoeg om de pijn te voelen. Wat een gelukzalig gevoel. Het was sterker dan mezelf. Weer een litteken gemaakt om bewust te worden van de innerlijke pijn. Om deze naar buiten te kunnen brengen. Om even de focus van pijn te verplaatsen. Het helpt. Maar niet voor lang.

Kort nadien kwam er een schuldgevoel naar boven en liet ik aan mijn ambulante begeleider zien wat ik had gedaan. Ik vroeg aan hem hoe het kon dat ik na zo een gelukzalige dag mezelf toch zoveel pijn kon aandoen.

Je brein speelt een spel met je. Laat je niet bespelen. Leg de focus op jezelf. Je brein weet niet wie je bent. Je gaat terug naar je oude gewoontes. Omdat ik mij daar “comfortabel” in voel. En van die oude gewoontes moet ik proberen afstappen. Want ik ben sterker dan dat.

angst en verdriet 

ik zonder mij af 

op een plek 

waar niemand mij hoort

of ziet 

Ik doe mezelf pijn 

het snijden voelt goed  

daar waar ik op mezelf kan zijn 

een plek van stilte en rust 

daar op dat moment 

waar ik kan toegeven

aan mijn lust 

doodstil 

 toegegeven 

aan mijn wil