Slaap

is soms moeilijk te vinden

Gesproken vanuit verdriet: 

Het is weer zo een slapeloze nacht. Een met veel gedachten en gevoelens. Er schuilt een zekere onzekerheid in mij. Ik voel me machteloos. Mijn hoofd blijft maar nadenken over hoe de komende maanden er gaan uitzien. Het is weer een periode van wachten. Je moet veel geduld hebben vooraleer je geholpen kan worden. Het maakt me prikkelbaar. ik word er zwak van.

Het liefste van al zou ik nu op dit moment mijn psychische verdriet omzetten in fysieke pijn. Mezelf verwonden. Maar dat doe ik niet. Want dat maakt de situatie enkel meer bezwaarlijk. Ik probeer mijn emoties via mijn schrijfsels van me af te zetten. Het is niet eenvoudig om juist uit te leggen wat er zich nu juist afspeelt.

opzicht was het een positieve dag vandaag. Buiten dat ik veel heb zitten nadenken heb ik ook de handen uit de mouwen gestoken. Ik moet bekennen ik ben niet zo handig. Ik heb vandaag mijn kast uiteen gehaald. Zelfstandig. Iets waar ik een paar maanden geleden niet aan zou begonnen zijn. Een stap vooruit! Zoals ik al eerder in mijn blog heb vermeld ga ik mijn kamer ombouwen tot een kleine studio. Een plaats waar ik de komende maanden tot rust kan komen en op mezelf kan zijn. Mijn vader is nadien mee komen helpen. Het was een fijn gevoel. Ik voelde mezelf nuttig. 40366069_2185905341624665_3030266565980323840_nHet samenwerken verliep vlot. We hebben samen mijn bureau ingekort en mijn bed verplaats naar de andere kant van de kamer. Zodat ik dicht bij het raam zit. Voorlopig is dit al een kleine aanpassing. En ik voel mezelf er veel beter bij. de komende weken maak ik er mijn rijk van.

Het helpt. De dag zo-even schetsen. Ik voel me beter. Misschien moet ik het toch maar een kans geven om te gaan slapen.

Tot morgen!

 

 

Geen positiviteit

Alleen maar verdriet

Geschreven uit een lichte dwang:

Vier boten aangemeerd langs de kade met een prachtig perspectief op het water. Ik bevond mij op het dek met een luisterrijk panorama. Op het water bevond zich een platform waarop een muziekband uit het diepste van hun hart zong en iedereen probeerde te ontroeren. Een prachtig gebeurtenis. Het bezorgde mij in ieder geval kippenvel.

39080063_2236496999970715_5034464568772919296_n

Daar zat ik dan samen met mijn depressie op de kant van de steiger. Een sigaar en een bloedmooi uitzicht.  Om eerlijk te zijn ik voelde mezelf nog steeds beroerd. Hoezeer ik mijn best ook probeer te doen het gevoel gaat niet weg. Die innerlijke pijn. Die steek die ik niet kan beschrijven. Ondanks alle positiviteit had ik toch onbewust spanning.

Ik probeer mijn best te doen om geluk te ervaren. Helaas blijf ik ongelukkig. Ik wil anderen laten zien dat het na bijna drie maanden beter met mezelf gaat. Maar de eerlijke waarheid is ik voel me allesbehalve gelukkig en beter. Het gevoel vanbinnen wordt alleen maar erger. Het schrijven verloopt zelfs moeilijk. Ik weet niet meer hoe ik mijn gevoelens en gedachten moet expliceren. Het verdriet dat zich in mij bevind moet losbarsten maar om de een of andere reden lukt dit mij niet.

Ik wil mijn lezers ook niet teleurstellen. Hoe meer ik aan jullie denk hoe meer ik mezelf wegcijfer. Ik ben bang dat dit gemoed eeuwig gaat blijven duren. ondanks dat alles rondom mij positief probeert te zijn blijf ik nog steeds in mijn negatieve spiraal zitten.

op de uitkijk naar beterschap

IK PROBEER. MAAR HET LUKT NIET.