Onder dwang

gaan genieten

Geschreven vanuit mijn opzicht:

Veel mensen vragen zich af hoe ik zo positief probeer om te gaan met mijn depressie. Dat het precies veel makkelijker lijkt in mijn plaats. Dat is het niet voor alle duidelijkheid. Alles wat ik schrijf en alle methodes die ik uitprobeer te oefenen daarvoor moet ik ook mijn best doen. Al mijn moed bijeen rapen om iets van mijn dag te maken. Op avontuur trekken en durven te gaan genieten van het “mooie” leven.

Ik blijf eerlijk. Zoals beloofd!

Ik lag deze ochtend op mijn bed. Met een sweater en een kap over mijn hoofd. Triestige muziek in mijn oren. Afgezonderd van de buitenwereld. Mijn ouders hadden voorgesteld om er een dagje Domburg van te maken. Daar stonden mijn zinnen niet naar. Mijn hoofd wilde enkel rust. Ik ben sinds twee dagen bezig met het afbouwen van mijn medicatie. Ik krijg weer suïcidale gedachten en heb meer de neiging om mezelf te kwetsen. Gisteren heb ik mezelf weer in mijn been gesneden. Ik voelde mij nadien weer ontzettend schuldig. Het is vervelend weten dat je jezelf pijn doet en het niet kan verbergen. Het is soms sterker als mezelf.

“verwijder jezelf uit je negatieve spiraal en zoek geluk op” 

Dat heb ik onlangs in een blog geschreven als raad naar mezelf en anderen. Dus misschien was het toch niet zo een slecht idee om er een leuke dag van te maken. Het leven proberen optimistisch te bekijken. Ondanks je alles pessimistisch bekijkt. Ik weet het. Is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar toch heb ik dat vandaag volbracht en om eerlijk te zijn ik voel mezelf tien keer beter.

Ik ging normaal gezien vandaag geen blog schrijven maar ik wilde het toch graag delen. Raap je moed bijeen en probeer er een mooie avond van te maken. Geniet van elke moment die je hebt. Veeg je tranen weg. Trek mooie kleren aan. En maak er iets van. je bent het waart! Net zoals ik.

 

Van geluk

Naar ongeluk

Gesproken met veel moeite:

Met de wind in mijn rug wandel ik over het strand. Het verloopt moeizaam marcheren in het los zand. Ik adem in en uit. Bewust zodat ik de zuivere zeelucht ruik. Heerlijk. Tijdens het moment dat ik stappen zet hoor ik de schelpen onder mijn schoenen knakken. Een fantastisch geluid. Terwijl ik mij een weg baan door het zand worden onbewust al mijn zintuigen gestimuleerd.

DURVEN GENIETEN.png

de dag verliep op rolletjes. Alles ging vanzelf. Het voelde goed aan. beter nog. Ik voelde mij goed. 

Na mijn laatste zin “ik voelde mij goed” kreeg ik een black-out. Tussen het schrijven van mijn blog ben ik een luchtje gaan scheppen. Ik deel dit met jullie omdat ik even niet weet hoe ik mijn gevoel moet expliceren. Ik ben al langer als een uur aan het nadenken over hoe ik op een duidelijke manier kan uitleggen wat er op een gegeven moment gebeurde met mezelf.   

Op een gegeven ogenblik kreeg ik een signaal in mijn hoofd. En begon onbewust mijn brein weer een spel te spelen. Jij mag je niet goed voelen Lars. Jij bent depressief. Jij verdient het niet om je goed te voelen. Opdat moment voelde ik mij ook niet meer juist. Het fijne gevoel dat ik had was opeens niets meer.

Nog steeds verloopt schrijven moeilijk. Ik probeer vanuit mijn hart te spreken maar op de een of andere manier krijg ik het niet voor elkaar. Ik ga mezelf nog eens naar buiten begeven. Ik ga een sigaret roken.  

Na een dagje uitwaaien aan zee komen we terug thuis. Ik probeer mijn uiterste best te doen om mijn gedachten uit mijn hoofd te plaatsen. Tuurlijk verdiende ik het wel om gelukkig te zijn. Waarom zou ik niet mogen genieten van geluk in mijn proces.

MISLUKT/GELUKT

Ik begeef mezelf naar mijn kamer en ik neem een zakmes. Een mes dat al heel de dag in mijn jaszak zat. Bewust begin ik in mijn rechterbil te snijden. Niet diep. Net genoeg om de pijn te voelen. Wat een gelukzalig gevoel. Het was sterker dan mezelf. Weer een litteken gemaakt om bewust te worden van de innerlijke pijn. Om deze naar buiten te kunnen brengen. Om even de focus van pijn te verplaatsen. Het helpt. Maar niet voor lang.

Kort nadien kwam er een schuldgevoel naar boven en liet ik aan mijn ambulante begeleider zien wat ik had gedaan. Ik vroeg aan hem hoe het kon dat ik na zo een gelukzalige dag mezelf toch zoveel pijn kon aandoen.

Je brein speelt een spel met je. Laat je niet bespelen. Leg de focus op jezelf. Je brein weet niet wie je bent. Je gaat terug naar je oude gewoontes. Omdat ik mij daar “comfortabel” in voel. En van die oude gewoontes moet ik proberen afstappen. Want ik ben sterker dan dat.

angst en verdriet 

ik zonder mij af 

op een plek 

waar niemand mij hoort

of ziet 

Ik doe mezelf pijn 

het snijden voelt goed  

daar waar ik op mezelf kan zijn 

een plek van stilte en rust 

daar op dat moment 

waar ik kan toegeven

aan mijn lust 

doodstil 

 toegegeven 

aan mijn wil