2 emoties worden 1

Pijn

Geschreven vanuit een lading verdriet en angst:

Angst en verdriet zijn twee emoties die in mijn geval beschermd worden door agressie. Hierdoor heb ik moeite om mijn emoties aan de buitenwereld te laten zien. Achter deze grote woede zit een grote jongen met veel trauma’s. Diep vanbinnen een klein kind met ontzettend veel verdriet. Altijd bang is geweest om zichzelf te kunnen en mogen zijn. Zich te vormen naar wie ik graag wil zijn. Altijd angstig geweest om zaken verkeerd aan te pakken.

ANGST & VERDRIET = PASSIEVE EN ACTIEVE  AGRESSIE

Het ontwijken en vermijden dat dingen fouten kunnen lopen. Altijd de touwtjes in handen willen hebben. Structuur is dan ook enorm belangrijk voor mij. Als mijn compositie wegvalt ben ik volledig de draad kwijt. Ik observeer veel zodat ik weet wat er aan de gang is. Het is een ontzettend moeilijk om deze opdracht altijd uit te kunnen voeren. Maar dit commando zit er al van kleins af in geprogrammeerd. Onbewust ben ik mezelf gaan afschermen van de buitenwereld zonder dat het opvalt. Zoals ik al eerder vermelde in mijn blogs dan maak ik gebruik van mijn maskers. Mijn verschillende persoonlijkheden. Er proberen bij te horen zodat het niet opvalt dat ik eigenlijk veel schrik heb om te laten zien wie ik echt ben en wil zijn.

Het belangrijkste aspect van deze blog

De mogelijkheid vinden om te kunnen zeggen wie ik ben en wat ik echt wil. En daar kan ik zonder twijfel nu al eerlijk op antwoorden. Ik wil een persoon zijn die anderen kan helpen zonder zelf de moeite te moeten ervaren met hun gevoelens. Een persoon dat anderen gelukkig maakt door zelf gelukkig te zijn. Iemand die een ander iets kan leren vanuit eigen ervaring. Mijn hart kan volgen zonder dat van een ander te moeten gebruiken. Mijn eigen unieke ik zijn. Iemand waar je mee kan communiceren. Waarop je kan bouwen en vertrouwen. Alleen ben ik daar nog niet.

Ik ben niet agressief

Ik heb nog nooit gevochten. Ik wil anderen geen pijn doen. Ik word alleen boos als ik mijn gevoelens moet delen. Wanneer ik moet communiceren over en met mezelf. Als het verdriet en de angst in de buurt komen probeer ik dat te verdoezelen door mezelf pijn te doen of met objecten te smijten. Ook mijn wegloop gedrag afgelopen woensdag was een passieve agressie. Omdat ik voelde dat er emoties naar boven kwamen. Ik probeer sterker te zijn dan mijn verdriet. Ik wil huilen maar ik kan het niet. Alleen als ik mezelf veilig en geborgen voel dan kan ik mijn verdriet tonen. Meestal gebeurd dit wanneer ik alleen ben. Of tijdens het schrijven.

Ik kan helaas de tijd niet terugdraaien. En als dat kon zou ik het eerlijk gezegd ook niet doen. Ik ben mezelf aan het vormen tot wie ik graag ben en wil zijn.