De vlucht naar het (on)bekende

Inspiratie(loos)

Ik ben gevlucht. De fiets op richting vrijheid. Geen zorgen, stress, druk… Ontsnappen. Het was een gedachte die de laatste dagen vaak in mijn hoofd afspeelde. Dagen in bed liggen. kijkend naar vier witte muren. Continue slapen. Geen inspiratie meer door fysieke en mentale uitputting.

Ik was enorm curieus wat mijn lichaam echt voelde. Was het intens geluk door medicatie of was het een natuurlijke endorfine? Ben ik nog steeds depressief of is het allemaal voorbij… De vraag naar de gedachte werd sterker en sterker.

Gestopt met het nemen van medicatie. Een bewuste beslissing. Een persoon zijn gevoelens onderdrukken. De gedachtes stilleggen. Het gevoel krijgen dat alles beter gaat maar onbewust beetgenomen worden door uzelf en anderen.

Van gedachte naar daadwerkelijk de uitvoering. De overtuiging dat waar je jezelf nu bevind geen oplossing meer is. Mijn vrijheid werd ontnomen. Ik wil mezelf vogelvrij voelen. Wegvliegen.

De zon straalt op mijn gezicht. Mensen hebben contact en lachen in groep. Ik heb weer het gevoel dat ik (op)leef. Niet de constante vraag hoe ik me voel of wat ik beleef. Ik zit in volle rust te schrijven op een terras. Ik ben alleen maar toch omgeven door liefde en geborgenheid van anderen mensen.

Gevlucht uit de steeds zelf draaiende cyclus. Ik voel me goed en veilig waar ik mezelf nu bevind.

Vrijheid maak je zelf.