Wie ben ik

jarenlang stellen ze mij al de vraag wie ik ben. En eerlijk? I don’t fucking know.

Ten slotte ben ik degene die mezelf in de spiegel moet kunnen aankijken en zeggen dit ben ik en ben er potverdikke trots op.

Ik heb beslist zelf ervoor gekozen deze blog een tijd als een soort dagboek te houden tijdens mijn opname. Als u dit leest is het wel gewijzigd. ha ha. Ik word rustig als ik schrijf. Het is een soort meditatie dat mij in de opname verder helpt.

Om mijn verhaal vanaf het begin te lezen moet je helemaal onderaan beginnen. De recente blogs staan bovenaan. Deze blog is niet perfect. Maar ik wil geen perfectie nastreven. Het gaat om mijn gevoel en mijn hulp naar jullie toe.

Alles wat je leest komt van mezelf. Niets is gekopieerd of geplakt. Afbeeldingen probeer ik zelf te creëren met behulp van sites.

Ik wil Leila Alsulaiman in het bijzondere bedanken voor de opstart van mijn blog. Zij heeft zelf ook een interessante blog:  Leila

Op 19 mei 2018 ben ik vrijwillig in opname gegaan. Dit schreef ik toen het zover was, en is nog steeds relevant nu:

“Lieve vrienden en familie,

Na jarenlang met mezelf in de knoop te zitten en niet weten waarheen heb ik zelf besloten mij te laten opnemen. In deze opname hoop ik mezelf en mijn geluk terug te vinden. Ik ga opzoek naar wie ik ben en wat ik wil.

Mijn excuses naar de personen die mij graag zien. Ik wil jullie geen pijn doen. Ik wil alleen duidelijk maken dat mijn hoofd gevangen zit. Gevangen in mijn eigen verhaal. Mijn hart kent de waarheid maar vind de weg niet om het te betuigen.

Voor nu laat ik even mijn zorgen los.
Zet mijn gedachten op een rij. Ik ga proberen te genieten van stilte en rust. Hopelijk vind zo mijn gevoel de ideale weg. En kan ik zo weer anderen gelukkig maken.

Veel liefs Lars ❤️